و له ايضا چو باغ گشت خراب از خزان نماندش آب * نماند آب مر آنجاى را كه گشت خراب چو شد رحايى كافور سوده ريخت فلك * گر آب ريخت كجا داشت گردش دولاب چو پاره‌پاره صدف گشت آب جوى درو * ميان جوى درون پر ز لؤلؤ خوشاب اگر ببرّد كافور نسلها بىشك * چنين به كافور آبستن ارچه گشت سحاب ز برگ و برف پر از زرّ و سيم گردد باغ * چو خانهء ولى شهريار نصرت ياب چو باد و نار نجويى مگر شتاب و هلاك * چو رمح و سيف ندانى مگر طعان و ضراب چو كوه و بادى ليكن چو كوه و باد تراست * بگاه حلم درنگ و به گاه حمله شتاب و له ايضا هواى روشن بگرفت تيره‌رنگ سحاب * جهان گشته خرف بازگشت از سر شاب جهان چو يافت شباب اى شگفت گرم [ و ] تر است * مزاج او و بود گرم [ و ] تر مزاج شباب روان شده است هوا را خوى و چنين باشد * چو وقت گرما پوشد حواصل و سنجاب بسان كورهء شنگرف شد گل از گل سرخ * به دو چو روشن سيماب ريخت قطره سحاب زمين شده همه چون چشم كبك و روى تذرو * هوا شده همه چون دمّ بازو پرّ غراب ز بس‌كه ابر هوا همچو بيدلان بگريست * چو دل‌فريبان بگشاد گل ز روى نقاب به بوستان كمر زر ببست گلبن زرد * ز بهر خدمت شاه زمانه چون حجّاب