برده است . اما به ظاهر سيّد يوسف علاقه‌اى به كارهاى ديوانى نشان نداده و تحصيل علوم رايج و ادب و حكمت طبيعى و الهى را مرجح دانسته است و بالاخره نيز در اين فنون مدرّس مىشود و با بيانى جذّاب در مدرسه نيم‌آورد اصفهان به افاضه مىپردازد و درسش نيز پرشاگرد بوده ، چنان‌كه وفاى زواره‌اى نيز مدّتى نزد او زانوى تعلّم به زمين زده است . اما پس از مدّتى سيّد از دو چشم نابينا مىشود و سال‌ها در انزوا در تاريكى بصر زندگى مىكند . اين زندگى عسرت‌بار تا 1295 ق ادامه مىيابد و سرانجام در اين سال چشمش را به آن جهان مىگشايد و از اين سرا مىبندد . منابع زندگىنامهء او به نقل فرهنگ خيام‌پور ، ج 1 : مدايح المعتمديّه فنا ، صص 45 - 542 ، و نيز مدايح معتمديّه بهار ، ذيل حرف ح ، صص 93 - 191 مجمع الفصحاى هدايت ( م ) ، ب ، صص 5 - 94 ، الذريعة ، ط ( الف ) ، ص 263 ، جغرافياى اصفهان ، ص 68 ، همچنين حديقة الشّعرا ، صص 85 - 484