قبل و بعد ، و ديگر عدم مخالفت با كتاب و سنّت ، و معنى هر سخن كه به زيور اتّفاق با كلام الهى و زينت اعتصام به احاديث رسالت پناهى آراسته نباشد ، عين ضلالت و محض غوايت خواهد بود ، و لهذا علماى دين در ابتداى تلاوت قرآن ، ترك استعاذه را مجوّز نگرديده‌اند تا به يمن حمايت آن ، هم در تلاوت و هم در تدبّر و تفكّر كه اصل تأويل است ، از خطا محترز توانند بود ، منّ علينا به نيل المقصود . چون سررشتهء كلام بدين مقام رسيده ، اگر اندكى از خصايص بىپايان استعاذه بر زبان قلم آيد ، مظنّهء آن است كه به پيرايهء قبول قلوب محلّى گردد .