به امامت جماعت و عبادت مىپرداخت . هزينهء زندگيش از حبوبات ملكهايش كه حلال و پاكيزه بود اداره مىشد . من در خردسالى به عزم تحصيل علم نزد او رفتم و او را ديدار كردم ؛ ليكن به بهره‌گيرى از او توفيق نيافتم . او حدود 1060 ه . ق وفات يافت . آقا ميرزا عيسى بن محمد صالح بيك بن حاج شاه ولى بيك بن حاج پير محمد بيك بن خضر شاه اصفهانى ساكن محلهء شيخ يوسف بنا پدر مؤلف اين كتاب عفى اللّه عنهما ، از فضلا و دانشوران روزگارش بوده است . در آغاز تحصيل از محضر ملا محمود بن ميرزا على اصفهانى شاگرد شيخ بهائى و سيد داماد استفاده كرد پس از آن به درس وزير كبير خليفه سلطان حضور يافت و با جمعى از فضلا از قبيل سيّد امير عبد الرزاق كاشى همدرس بود . همان اوقات از درس مولاى مرحوم مولانا محمد تقى مجلسى و ملا حسن على بن ملا عبد اللّه شوشترى و سيد ميرزا رفيع الدّين نائينى و استادين جليلين استاد محقق ( آقا حسين خوانسارى ) و استاد فاضل محقق سبزوارى و هم‌طرازان ايشان استفاده كرد و در بيشتر درسها با استاد علّامه ( ملا ميرزاى شيروانى ) و استاد استناد ( علّامه مجلسى ) و سيد ميرزا علاء الدّين محمد گلستانه و ملا محمد صادق كرباسى همدانى شريك درس بود . ميرزا عيسى از خاندان عزّت و دولت و عالىجاهى در دين و دنيا بشمار مىرفت ؛ پدرش محمد صالح بيك از خادمان مقرّب شاه‌عباس كبير صفوى و عمويش محمد على بيك ناظر بيوتات سلطانى بود و در پيشگاه شاه‌عباس نهايت عزت و عظمت را داشت ؛ همچنين در نزد شاه صفى و شاه‌عباس ثانى از موقعيت كاملى برخوردار بود . دختر عمويش در خانه وزير كبير سيّد ميرزا مهدى بسر مىبرد . ميرزا عيسى پس از درگذشت پدرش درحالىكه بيست سال از عمرش گذشته بود به تحصيل علم برخاست و در اندك‌زمان بر اقرانش برترى يافت و گوى سبقت را از ديگران ربود . در هفت‌سالگى من ، پدرم سنهء 1074 ه . ق در چهل‌سالگى در اصفهان بدرود زندگى گفت . پدرم مردى فاضل و دانشمند و بزرگوار و محقق و مدقق و پرهيزكار و در