داد مرا ابو عبد اللّه محمد بن يوسف بن محمد گنجى در اربل به قرائتى كه بر وى داشتم و او گفته است خبر داد به من عبد اللطيف بن محمد بن على قبيصى در بغداد تا به آخر . . . و در جاى ديگر از آن كتاب در اواخر احوال حضرت امير المؤمنين ( عليه السّلام ) مىنويسد : و از كتاب الذرية الطاهرة تصنيف ابو بشر احمد بن محمد بن حمّاد انصارى معروف به دولابى ، از نسخه‌اى كه به خط ابن وضّاح حنبلى شهر آبائى بوده به من اجازه داده است تا همه آنچه را كه از مشايخش روايت مىكرده كه روايت‌هاى بسيارى است ، روايت نمايم . و سيد جلال الدّين عبد الحميد بن فخار موسوى حائرى ( أدام اللّه شرفه ) هم به من اجازه داد تا آن كتاب را به توسط او از شيخ عبد العزيز بن اخضر محدث كه در محرم سال 616 ه . ق به وى اجازه داده و همچنين به واسطهء او از شيخ برهان الدّين ابو الحسين احمد بن على غزنوى كه در ربيع الاول سال 614 ه . ق به وى اجازه داده است روايت نمايم و اين هر دو تن از شيخ حافظ ابو الفضل محمد بن ناصر سلامى به سندى كه داشته روايت مىكرده‌اند . و سيد جلال الدّين در گذشته ، يعنى در ماه ذيحجه سال 676 ه . ق به من اجازه داد تا آنچه را در اين كتاب از حضرت عليه السّلام روايت كرده است روايت كنم . . . از كتاب كشف الغمة استفاده مىشود : اربلى با وزير مؤيّد الدّين محمد بن علقمى كه فاضلى شيعى و امامى مذهب و از افراد بنام است و همچنين با ابن ابى الحديد معتزلى و ديگران ، معاصر بوده است . گويند : على بن عيسى مترجم حاضر وزارت يكى از آخرين خليفه‌هاى عباسى را عهده‌دار بوده ليكن در تواريخ مشهور ، سخنى از وزارت او گفته نشده است « * » . در عين حال در يكى از اوقات در گذرگاهى با كمال ابّهت و جلالت عبور مىكرد . زنى كه در آن گذرگاه بود ، به مجردى كه وى را ديد از او روگردان شده و

--> ( * ) در الذريعة ، ج 18 ، ص 47 ذيل كشف الغمة مىنويسد : للشيخ الوزير گويا انتساب وزارت را به وى از باب شهرت دانسته است در روضات الجنات ، ص 397 هم وزارت او را كاملا انكار كرده و نوشته است و قد يوصف فى بعض كلمات المتأخرين بالوزير و هو غلط كبير - م .