نقطهء دوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را ديده و ملازمت ننموده [ است ] . [ 289 ] [ تيلهء بخارايى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] تيلهء بخارى ، از شعراى مشهور است ، دماغش خالى از اختلالى نبود ، پيوسته در بازارها و كوچه‌هاى بخارا ، انجمن ساخته ، اشعار خود را مىخواند و در اثناى خواندن ، به دست و دهان و پاى و ساير اعضا ، حركات شيرين مىكرد و مردم را مىخندانيد . واقعات يكى از محاربات خاقان جنّت‌مكان ، عبد اللّه خان را نظم كرده و اسامى اركان دولت را در او ذكر نموده ، در بازارها ، معركه بسته مىخواند و چوبى در دست داشت ، گاهى آن چوب را بر هوا انداخته ، از روى هوا گرفته ، چرخى مىزد و حركات مذكوره را مىنمود . مشهور است كه روزى به حوالى اردوى خاقان مغفور مذكور رفته و به يكى از يساولان التجا نموده ، گفته كه در مدح حضرت اعلى قصيده‌اى گفته‌ام ، اگر راه دهى تا معروض گردانم ، ثواب خواهد بود . آن يساول او را مانع آمده و به سخن او التفات ننموده ، آخر الامر مقرّر بر آن شده كه هرچه از وجه صلهء قصيده ، موصول شود انصافا مناصفه گردد . چون به ملازمت حضرت اعلى معزّز گرديده ، قصيده را گذرانيده و در اثناى خواندن چوبى كه در دست داشته ، انداخته گرفته و چرخى زده و حركات مذكوره را نموده ، ظاهرا مزاج شريف حضرت خاقان را ، اين حركات ملايم ننموده ، امر نموده‌اند