نقطهء دوم در ذكر شعرايى كه مؤلف ايشان را ديده ، ملازمت ننموده [ است ] . [ 267 ] رشكى شهرسبزى [ زندهء 1013 ق / 1604 م ] رشكى شهرسبزى ، در فن شعر شاگرد ملّا ناظمى است . تحصيل مىنمايد و گوى فضيلت از اقران مىربايد و حالا كه شهور سنهء ثلاث و عشر و الف است ، در بخارا متوطّن است و اين غزل را بسيار نيكو گفته : غزل : نهادم بر دل از دست غمت صدگونه داغ نو * به روى خود گلى واكرده‌ام رنگين ز باغ نو به جستجوى دردش رو به صحراى عدم كردم * ز من آموختن مىبايد اى ياران سراغ تو از آن‌رو سر به بالين عدم كردم ز تاب غير * كه افرازم ز دود آه خود هردم چراغ نو دماغم شد معطّر از نسيم كوى او ديگر * چرا زحمت كشيدن بايد از بهر دماغ نو از اين باغ كهن نفعى نديدستى تو اى « رشكى » * بيا ديگر بنا كن بر دل خود طرح باغ نو