[ « 268 » ] [ رحمى جهود سمرقندى ] [ متوفى 998 ق / 1590 م ] رحمى جهود ، سمرقندى است . بينى بلند دارد و اين مطلع را مناسب اين معنا نيكو گفته : ز عشق آن لب ميگون به عالم گفتگو دارم * منم فرهاد وقت خويش و ميتين پيش‌رو دارم و اين دو مطلع نيز ، از وى است : مطلع : سوى باغ آن سرو گلرخسار خواهد آمدن * دل مينداز اى صنوبر يار خواهد آمدن * * * مىكشد حسرت روى تو من محزون را * از خط سبز تو دانسته‌ام اين مضمون را

--> ( 268 ) . رحمى جهود سمرقندى ، شاعر ايرانى كه در هرات زاده شد و در سمرقند باليد و چون بينى بلند بزرگى داشت ، وى را رحمى جهود ناميدند . در بعضى از منابع او را رحيمى هروى و يا رحيمى جهود ناميده‌اند كه در ميانكال سمرقند چشم به جهان گشوده است . وى از سمرقند راهى هند شد و چون به قصبهء ده نو در سرزمين حصار رسيد ، حاكم آن ديار ، يار محمد سلطان ، فرزند رستم سلطان وى را از سفر بازداشت و كتابدار خود گردانيد و رحيمى به همراه او به ميانكال رفت و در آن ديار ماندگار شد . وى در شعر شاگرد مشفقى است : دائرة المعارف شوروى تاجيك ، 6 / 230 ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 597 ؛ دانشنامهء ادب فارسى در آسياى مركزى ، 1 / 417 ؛ سخنوران صيقل روى زمين ، ص 121 .