ز ناله زنگوله در پاى ناقهء فاقه * نهفته بند و برو اصفهان به سوز و گداز چو در مقام حسينى رسى ز راه عجم * بزرگ و كوچك عشاق را بده آواز روان دعا برسان ور ز بينوا پرسند * بگو به راه حقيقت نهاده رو ز مجاز عمل نموده به قول رسول و بنهاده * بر آستان شه نقشبند ، روى نياز ز سينه نالهء جانسوز كرده چون نيريز * سزد كند چو حريفان به دور آن شهناز به زير دايرهء چرخ « يوملى » يابم * ز خاكبوسى اين در ، سعادتى چو اياز [ 146 ] [ يوسفى سمرقندى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] يوسفى ، تخلّص جناب فضايل‌مآب مولانازادهء صحّاف است كه از مجلدان مشهور سمرقند است . مشار اليه كسب فضايل نموده ، اهليّتى داشت . طبع سنجيده دارد و اين مطلع « 1 » را ، بسيار نيكو گفته : مطلع : عجب باغى است خوبان را كه رسم ميوه بردن نى * مگر اين است آن جنت كه ديدن هست و خوردن نى [ 147 ] يوسف بلخى [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] يوسف بلخى ، از اهل خرقت است و از حناتراشى وجه معيشت به هم مىرساند . عمّ اين فقير مىفرمود كه : روزى امير همايون سمرقندى كه از فضلاى معتبر است ، از پيش

--> ( 1 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( معلع ) .