[ « 137 » ] [ طرزى سمرقندى ] [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] طرزى ، از سمرقند است . در كسوت تجّار سير بلاد و امصار مىنمايد و از خرمن افضال ايشان ، خوشه مىربايد . مدتى در ولايت هندوستان بوده ، به افاضل صحبت داشته ، از خوان افادهء ايشان استفاده نموده ، اين مقطع را نيكو گفته : مقطع : « طرزى » به درد ساز و دوا آرزو مكن * كين درد جانگداز به درمان برابر است [ « 138 » ] طالعى سمرقندى [ سدهء دهم هجرى / شانزدهم ميلادى ] طالعى سمرقندى ، با وجود بىطالعى غريب است كه « طالعى » تخلّص مىكرد . ضعف طالع او به كيفى بود كه گويا اين قطعهء استاد الشعراء ابن يمين ، در شأن او واقع شده : قطعه : طالعى باشدم كه از پى آب * گر روم سوى بحر برّ گردد ور سلامى برم به نزد كسى * هردو گوشش به حكم كر گردد

--> ( 137 ) . طرزى ، به گفتهء تقى اوحدى در هند بوده و در همانجا فوت شده و در ملازمت رستم ميرزا فدايى ( فدايى صفوى ) بوده است : عرفات العاشقين ، برگ 426 ؛ كاروان هند ، 1 / 806 . ( 138 ) . طالعى سمرقندى ، مدّاح سلطان محمد بايسنقر ميرزا است كه در مدح امام رضا ( ع ) نيز قصيده‌اى گفته است : مجالس النفائس ، 1 / 17 ؛ ترجمهء مجالس النفائس ، ص 191 ؛ صحف ابراهيم ، برگ 200 ؛ الذريعه ، 9 / 2 / 639 ؛ فرهنگ سخنوران ، 2 / 581 - 582 ؛ تاريخ نظم و نثر در ايران ، 1 / 345 .