[ 125 ] [ حاجى ميرزا بن ناجويى دورمان ] [ زندهء 1013 ق / 1604 م ] حاجى ، جناب امير فضيلت نشان سعادت مكان ، حاجى ميرزا بن ناجويى دورمان ، بدين‌گونه تخلّص نموده ، عرايس نفايس طبع سليم را در خلعت نظم مىپوشاند . از خوش‌طبعان معتبر و نادره‌سنجان مشتهر است . در خوش‌طبعى متفرّد دهر و شهرهء شهر است . اشعار درر مثالش بين الانام مشهور و اوصاف كمال او در السنه و افواه مذكور است . چندگاهى حكومت قصبهء ناتكند ميانكال مفوّض به رأى صواب‌نماى او بود و اكنون كه شهور سنهء ثلاث و عشر و الف است ، در سلك امراى عالىمقام حضرت خلافت مكان ولى محمد بهادر خان - خلّد اللّه ملكه ابدا - انتظام يافته ، بر مسند حكومت طالقان مستند گرديده ، به شادمانى و شادكامى عمر مىگذراند . طبع سليم و ذهن مستقيم دارد و اين مطلع از اشعار درربار آن نادره‌گفتار است : مطلع : جست برق از ابر عشق و خرمن دل پاك سوخت * اى دريغا دانهء مهر تو در خاشاك سوخت و ملّا جندويى به فقير گفت كه اين بيت نيز ، بدان جناب موسوم است : بيت : گريهء خونين من روى زمين را گرفت * زاهد زرّاق را جاى تيمّم نماند [ 126 ] [ حاضر سمرقندى ] [ زندهء 1013 ق / 1604 م ] حاضر ، از شعراى خوشگوى قديم سمرقند است . به خدمت افاضل و اماثل و اماجد رسيده ، از خرمن افضال ايشان خوشه چيده ، طبع بر كمال و گفتار صافتر از آب زلال