بس غمزه‌هات « ناميك » خسته را بكشت * نامى شده است ، كشتهء اين غمزه‌هايكت « 1 » و گويند حضرت مولانا جلال الدين رومى - قدّس سرّه - به اين زبان چنين شعر گفته‌اند : در جهان اى ياركان ، البتّه بايد ياركى * نازكك ، خوبك ، لطيفك ، دلبرك ، عيّاركى شاهدك ، شنگك ، مليحك ، دلربايك مشفقك * عاقلك ، صاحب‌وفايك ، ريزه‌كك ، پركاركى عارفك ، زيرك ، نديمك ، چابكك ، سيمين‌تنك * طرفكك ، شوخك ، نظيفك ، سركشك ، دلداركى نازنينك ، سروقدك ، گلرخك ، سيمين‌برك * عنبرين خالك ، خوشك ، مشكين‌خطك ، طرّاركى لاله‌رويك ، جعدمويك ، موميانك ، فربهك * سرخوشك ، مستك ، حريفك ، عاشقك ، غمخواركى ساقيك ، شكّرلبك ، شيرين‌دهانك ، سرخوشك * طرفكك ، نغزك ، ظريفك ، خوش‌حضورك ، ياركى وقت آن آمد حسام الدين ، خمش كن « روميك » * زانكه هرجا ياركى باشد ، بود اغياركى « 2 »

--> ( 1 ) . مطربى ، بحر اين غزل را ، بحر مضارع آخره ، محذوف بر وزن : مفعول فاعلات مفاعيل فاعلن ، دانسته است . ( 2 ) . اين غزل را در ديوان شمس تبريزى نيافتم . مطربى ، بحر اين غزل را مثمن و بر وزن : فعلاتن ، فاعلاتن فاعلاتن فاعلن ، دانسته است .