ظ 617 - ظافر بن قاسم بن منصور [ 1 ] معروف به حدّاد ، شاعر و اديب . حافظ سلفى و جمعى از اعيان و بزرگان از او روايت كرده‌اند . در محرم سال 529 در مصر وفات كرد . از اوست ، هنگامى كه ابو صلت امية بن عبد العزيز اندلسى از مصر روى به مهديه نهاد [ 2 ] : الاهل لدائى من فراقك افراق * هو السمّ لكن لى لقائك درياق فيا شمس فضل غرّبت و لضوئها * على كلّ قطر بالمشارق اشراق اين قصيده در حدود سى بيت است . و از زبان رحلى ، كه بر آن كتاب مىنهند ، گفته است [ 3 ] : انظر بعينك فى بديع صنائعى * و عجيب تركيبى و حكمة صانعى

--> [ 1 ] الخريدة ( قسم مصر ) 2 : 1 - 17 ، ابن خلكان 2 : 540 ، عبر الذهبى 4 : 78 ، النجوم الزاهرة : 376 ، حسن المحاضره 1 : 264 ، الشذرات 4 : 91 ، بدائع البداية : 385 ، المقفّى 4 : 39 . [ 2 ] حاصل معنى : آيا درد مرا در فراق تو درمانى هست . فراق تو زهر است و ديدار تو پادزهر . اى آفتاب فضل كه غروب كردى و حال آنكه نور تو سراسر مشرق را روشن كرده بود . ديوان : 226 ، 228 . [ 3 ] حاصل معنى : با ديدگان خود بدائع صنعت مرا بنگر و تركيب عجيب مرا و حكمت سازنده‌ام را . گويى كه دستان محبوبى است كه در روز فراق انگشتانش با انگشتان من در هم رفته است . الخريدة ، ابن خلكان ، ديوان : 195 .