597 - صالح بن جعفر بن عبد الوهاب [ 1 ] وى نسب به عبد الله بن عباس مىرساند . ابو طاهر كنيه داشت . او را صالحى و هاشمى نيز مىخواندند . يكى از اعيان اهل حلب و از مشاهير ادب و دين بود . از ابن خالويه روايت مىكرد كه نزد او ادب آموخته . ابو الفتح احمد بن على مدائنى معروف به الهائم از او كسب علم كرده . صالح بن جعفر به سال 395 در گذشت . او را به سبب كوتاهى قامتش محبره ( دوات ) لقب داده بودند . از آثار اوست : كتاب الحنين الى الاوطان و كتاب الصبر و العزاء . . 598 - صالح بن حسان [ 2 ] يكى از راويان و آگاهان به آثار و اشعار . ازاين‌رو ، بسيارى كه خواستاران اين فن بودند ، از او روايت كرده‌اند ، چون هيثم بن عدى و ابن الكلبى و جز آن دو . . 599 - صالح بن شعيب غارى [ 3 ] و [ 4 ] وى ابو بكر كنيه داشت . يكى از عالمان به ادب عرب بود و غار كه او بدان نسبت داده شده از قراء رى است . در ايام ثعلب به بغداد آمد . . 600 - صالح بن عبد القدوس بن عبد الله [ 5 ] حكيم و اديب و فاضل و شاعرى توانا بود . در مسجد بصره مجلس وعظ داشت و براى مردم حكايتها مىگفت . او را اخبارى است كه ذكر آنها سخن را دراز كند . به زندقه متهم بود و مهدى خود به دست خود او را كشت . شمشير برگرفت و او را به دو نيم كرد . پيكرش را چند روز براى ديدن مردم بياويختند سپس به خاكش سپردند . مشهورترين

--> [ 1 ] المختصر و نيز بنگريد به مصورة ابن عساكر 8 : 190 ، تهذيب ابن عساكر 6 : 369 ، زبدة الحلب 1 : 196 ، الوافى 16 : 253 . [ 2 ] المختصر و نيز بنگريد به الشعر و الشعراء : 305 ، الاغانى 3 : 176 ، الوافى 16 : 255 - 256 . [ 3 ] در متن : القارى . [ 4 ] المختصر . [ 5 ] طبقات ابن المعتز : 89 ، تاريخ بغداد 9 : 303 ، تهذيب ابن عساكر 6 : 376 ، ابن خلكان 2 : 492 ، ميزان الاعتدال 2 : 297 ، الوافى 16 : 260 ، نكت الهميان : 171 ، الفوات 2 : 116 ، لسان الميزان 3 : 172 .