شعرش قصيدهء بائيهء اوست به اين مطلع [ 1 ] : صرمت حبالك بعد وصلك زينب * و الدّهر فيه تصرّم و تقلّب و نيز از اوست [ 2 ] : ليس من مات فاستراح به ميت * انما الميت ميّت الاحياء انما الميت من يعيش كئيبا * كاسفا باله قليل الرّجاء . 601 - صحار العبدى [ 3 ] صحار بن عباس . از خوارج بود و خطيب و غزل‌گوى . در ايام معاويه مىزيست . دو يا سه حديث از پيامبر ( ص ) روايت كرده . او راست كتاب الامثال . . 602 - صدقة بن الحسن بن الحسين بن بختيار [ 4 ] ابو الفرج حداد ، ناسخ بغدادى . فقيهى حنبلى بود . نزد ابو الوفاء بن عقيل فقه آموخت و سماع حديث كرد و خود حديث مىگفت . به مردم فقه و كلام و حساب مىآموخت . در همهء اين علوم استاد بود . در سال 563 وفات كرد . صدقه با وجود وسعت علمش گوشه‌نشين بود . در مسجدى كه در باب البدريه بود مىزيست . جمع كثيرى از طالبيان نزد او مىآمدند و انواع علوم مىآموختند . با اين همه فقط از اجرتى كه از استنساخ كتب حاصل مىكرد روزى مىخورد . در اواخر عمرش ، در حضور ، عضد الدوله ابو الفتوح بن

--> [ 1 ] حاصل معنى : زينب رشته‌هاى محبت تو را پس از وصال تو از هم بگسست . آرى ، شيوهء روزگار گسستن و دگرگونى است . [ 2 ] حاصل معنى : كسى كه مرد و به آسودگى رسيد مرده نيست ، بلكه مرده مردهء زندگان است . مرده كسى است كه اندوهگين زندگى مىكند با خاطرى ملول و اميدى اندك . [ 3 ] المختصر و نيز بنگريد به البيان و التبيين 1 : 96 ، 97 ، الاصابة 3 : 235 . [ 4 ] المختصر و بنگريد به المنتظم 10 : 276 ، ذيل ابن رجب 1 : 339 ، مختصر ابن الدبيثى 2 : 109 ، ميزان الاعتدال 2 : 310 ، سير الذهبى 21 : 66 ، تاريخ ابن الاثير 11 : 449 ، البداية و النهاية 12 : 298 ، ذيل الروضتين : 12 ، الوافى 16 : 292 ، النجوم الزاهرة 6 : 81 ، لسان الميزان 3 : 184 ، الشذرات 4 : 249 ( ذهبى وفات او را 573 ضبط كرده است ) .