خويش معين كرد . امام يحيى عمار نيز در اقامهء سنت و سركوبى مبتدعان سخت‌گير بود و چنان كه گفته بود در سالهاى پس از مرگ او ، عبد اللّه انصارى تا آخر عمر لحظه‌اى از بر پاى داشتن سنت و مبارزه با مبتدعان و متكلمان و اصحاب راى دست نكشيد . همچنين عبد اللّه انصارى در تفسير و تذكير روش استاد خويش را دنبال و تكميل كرد . او حتى تقسيماتى را كه استادش از علوم كرده بود پذيرفت . دوبوركوى ميان تقسيم علوم از نظر امام يحيى عمار و خواجه عبد اللّه مقايسه‌اى انجام داده است . در اين مقايسه نه تنها مشابهت دو تقسيم چشمگير است بلكه كلمات و تعبيرات كه براى علوم به كار رفته است نيز به طرز بىسابقه‌اى مشابهت دارد 23 . سالهاى تلمذ عبد اللّه نزد اين استاد و مربى به صورت دقيق روشن نيست و از روى قرائن مىتوان گفت مدتى كه وى نزد امام يحيى عمار تلمذ كرده است بيشتر از زمانى است كه نزد ابو منصور از وى املاى حديث مىكرده است . اگر آغاز ارادت عبد اللّه را به اين استاد زمانى بدانيم كه وى در دبيرستان بود و با كودكى كه خويشاوند امام يحيى عمار بود بر سر سرودن شعر مناظره و جدل كرده بود ؛ و يا سالى كه بازهم در دبيرستان ادب قصيده‌اى هفتاد و دوبيتى در مدح امام يحيى عمار سروده بود ، بدانيم تا سال وفات امام يحيى عمار 422 حد اقل دوازده سال مىشود و دوازده سال براى شخصى باهوش و استعداد و توانائى چون عبد اللّه زمان كوتاهى نبوده است . در طبقات الصوفية دو بار از امام يحيى ياد شده است كه يك‌بار آن ذكر سخن خواجه يحيى عمار درباره شاه بن شجاع كرمانى است كه امام يحيى دربارهء وى گفته بود « شاه شاهى بوده » 24 . از اين اشارت معلوم مىشود كه در حين درس يا مجالس تذكير خواجه‌ى امام يحيى عمار نيز از مشايخ صوفيه ياد مىكرده است . امام يحيى عمار ابو عبد اللّه خفيف شيرازى را در شيراز ديده بود و بو عبد اللّه خفيف وى را مجلس نهاده بود 25 .