[ 137 ] ضَاقَ صَدْرُ « 1 » مَنْ ضَاقَ « 2 » يَدُهُ . هميشه تنگ‌دست دل‌تنگ باشد * هنر با تنگ‌دستى ننگ باشد حرف الطاء [ 138 ] طَابَ وَقتُ مَنْ وَثِقَ بِاللَّهِ تعالى « 3 » . خوشا وقتي كه دارد آن خردمند * كه باشد اعتمادش بر خداوند [ 139 ] طُوبى لِمَنْ رُزِقَ العَافِيَةَ « 4 » . خنك آن را كه روزى عافيت داد * بود از عمر وجانِ خويشتن شاد [ 140 ] طَالَ عُمْرُ مَنْ قَصُرَ تَعَبُهُ « 5 » . اگر عمر درازت آرزو هست * بدار از رنج دنيا وز غمش دست [ 141 ] طَلَبُ الأدَبِ أوْلى « 6 » مِنْ طَلَبِ الذَّهَبِ . أدب جستن به از زر جستن اى دوست * أدب مر آدمي را مالِ نيكوست [ 142 ] طِرْ مَعَ الأَشْكَالِ . اگر خواهى صفاى زندگانى * زمانه ساز شو تا دير مانى

--> ( 1 ) . مى : صدره . ( 2 ) . آ ، جل : « ضاقت » ، وفي هامش آ : ضاق . ( 3 ) . آ ، مى ، جل : - « تعالى » . ( 4 ) . مر : « بالعاقبة » ، هامش آ : بالعافية - وثق بالعافية . ( 5 ) . هامش مر : لعبه . ( 6 ) . آ ، مر : « خيّر » ، وفي هامش مر : أولى .