43 - أَمِ اتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ شُفَعاءَ ، قُلْ أَ وَلَوْ كانُوا لا يَمْلِكُونَ شَيْئاً وَلا يَعْقِلُونَ ؛ بلكه ( گروهى از مردم ) غير خدا را شفيعان ديگرى براي خود اتخاذ كرده ( آيات عظيم خدا را در اين قرآن كريم رها كرده وبه بتها ويا به ديگران متكى هستند ) ( اى رسول من ) به آنها بگو : آنها اگر چه مالك هيچ‌چيزى نيستند وحتى درك وشعور هم از خود ندارند بازهم از آنها انتظار شفاعت داريد ؟ در حالي كه آنها يك بت بيشتر نيستند كه خودتان ساخته‌ايد . 44 - قُلْ لِلَّهِ الشَّفاعَةُ جَمِيعاً . ( اى رسول گرامى من به عموم ملل جهان ابلاغ كن ) وبگو : شفاعت جميع ( انسانها ) از آن خداوند است ، ( فقط اوست كه اجازه شفاعت به شافعان مىدهد . ) لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَالْأَرْضِ ، ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ ؛ براي اينكه مالكيت وحكومت تمام اجرام وأجسام ملك كهكشانهاى بيشمار جزاير كهكشانه‌اى وهر چه كه در آنها وجود دارد وزمين همه از آن خداست . ( از چه شما ادعاى مالكيت چيزى را بنماييد سرانجام بايد آن را در اين دنيا باقي گذاشته ) وسپس با نفس تنها به سوى أو مراجعت خواهيد كرد ( شما مالك هيچ‌چيز نيستيد به جز اعمال نيك وبد كه همواره با شما است ) . در سورهء مباركهء بقره در آية معروف آية الكرسي نيز كه قبلا خوانديم درباره شفاعت مىفرمايد : « مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلَّا بِإِذْنِهِ » يعنى چه كسى به جز فرمان خداوند در نزد أو حق شفاعت ديگرى خواهد داشت ؟ ودر آية بعد مىفرمايد : 45 - وَإِذا ذُكِرَ اللَّهُ وَحْدَهُ اشْمَأَزَّتْ قُلُوبُ الَّذِينَ لا يُؤْمِنُونَ بِالْآخِرَةِ ، وَإِذا ذُكِرَ الَّذِينَ مِنْ دُونِهِ ، إِذا هُمْ يَسْتَبْشِرُونَ ؛ وهنگامى كه ( در جمع كساني كه به آخرت ايمان ندارند وحيات مجدد ابدى بعد از مرگ را جزء خرافات مىدانند وحيات را فقط ظاهر زندگى همين دنيا مىدانند ) صحبت از يگانگى خداوند وآفرينش عالم هستى وقدرت لا يزال أو مىشود ، به ذهن