فخر رازي ( م 606 ) گويد : مفسران در سبب نزول اين آية وجوهى گفته اند . . . وجه دهم : اين آية در فضيلت علي بن أبي طالب عليه السلام نازل شده است . چون اين آية نازل شد پيامبر دست أو را گرفت وگفت : ( هر كه من مولاي اويم پس على مولاي أو است ، خداوندا ! دوست أو را دوست بدار ، ودشمن أو را دشمن باش ) . عمر ، على را ديد وگفت : ( گوارايت باد اى پسر أبو طالب ، تو مولاي من ومولاي هر مرد وزن مؤمني شدى ) ! واين قول ابن عباس وبراء بن عازب ومحمد بن علي امام باقر ) عليه السلام است ( 1 ) . حافظ أبو القاسم حسكانى گويد : أبو إسحاق حميدى گويد : اين آية درباره علي بن أبي طالب عليه السلام نازل شد ( 2 ) . اينك براي تكميل بحث ، نظر علامه طباطبائى رحمه الله را مى آوريم : اين كه نرساندن اين پيام ( ولايت ) مستلزم نرساندن احكام ديگر است تنها به خاطر اهميت آن است وچنين مى رساند كه رابطه آن با ساير احكام به گونه اى است كه اگر بدان بي توجهى شود در حقيقت به ساير احكام بي توجهى شده واحكام مانند جسمي بي روح گرديده كه فاقد حيات وحس وحركت است . در اين صورت آية كاشف از آن است كه خداى سبحان پيامبر خود صلى الله عليه وآله وسلم را مأمور حكمي نموده كه امر دين بدان كمال مى يابد وبر كرسي قرار مى نشيند . بديهي است كه در چنين امر مهمى انتظار رود كه مردم با آن مخالفت كنند وكار را بر پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم چنان واژگون سازند كه بنايى كه از دين ساخته ويران شود واجزاى آن از هم بپاشد . اين مطلب را پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم به خوبى حدس مى زد وبر اين دعوت از مردم بيم داشت ، وپيوسته تبليغ آن را به تأخير مى انداخت تا موقعيتى مناسب

--> ( 1 ) - تفسير فخر رازي 12 / 49 . ( 2 ) - شواهد التنزيل 1 / 188 .