لفظ ، چون محابّ لكن در تقدير مختلفند أصل فاعل محابب وأصل مفعول محابب بود امر حاضر حابّ حابّ حابب نهى لا يحابّ لا يحابّ لا يحابب . باب افتعال : اين باب براي مطاوعهء فعل است ؛ چون جمعته فاجتمع ونشرته فانتشر ومعنى مطاوعه آن است كه آن چيز آن فعل را قبول كند وممتنع نشود ، چون « كسرت الكوز فانكسر » يعنى شكستم من كوزه را پس أو قبول شكستن كرد . وشايد كه بين اثنين باشد چون باب تفاعل چون « اختصم زيد وعمرو » وبه معنى فعل باشد چون « جذب فاجتذب » . مثال واوى « الاتّهاب : قبول هبه كردن » اتّهب يتّهب اتّهابا المتّهب المتّهب اتّهب لا تتّهب » . أصل اوتهب يوتهب ، اوتهابا بود واو را قلب به تاء كردند وتاء را در تاء ادغام نمودند ، وگاه باشد كه گويند ايتعد ياتعد ايتعادا . مثال يايى ايتسر ياتسر ايتسارا واتّسر يتسر اتّسارا اتّسر لا تتّسر أجوف واوى « الاجتياب : قطع كردن بيابان » اجتاب يجتاب اجتيابا ، اسم فاعل واسم مفعول مجتاب ، لكن اسم فاعل در أصل مجتوب بود واسم مفعول مجتوب بود . امر حاضر اجتب اجتابا اجتابوا ، لفظ ماضي وامر با هم مشتبه شدند در تثنيه وجمع ، لكن أصل ماضي اجتوبا اجتوبوا وأصل امر اجتوبا اجتوبوا .