و فرمود : « مرگ را مرگ را ، و چاره اى از مرگ نيست ، مرگ آنچه را كه در آن است آورد ، لطف و راحت و رو آوردن مبارك به بهشت برين را براى اهل سراى جاويد كه سعيشان براى آنجا و شوق و رغبتشان به سوى آن بود آورد » . و فرمود : « كسى كه شايسته دوستى و ولايت خدا شود و سزاوار سعادت گردد ، مرگ پيش چشمش آيد و آرزو و اميد به پشت سرش رود ، و اگر در خور دوستى شيطان و شقاوت شود ، آرزو پيش چشمش آيد و اجل به پشت سرش رود » . وقتى در محضر او صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم بر كسى ثناى بسيار گفتند ، فرمود : « ياد مرگ بر رفيق شما چگونه است ؟ » ، گفتند : نشنيده‌ايم كه ياد مرگ كند ، فرمود : « پس آنچنانكه شما مىپنداريد نيست » . از آن حضرت صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم پرسيدند : زيركترين و كريمترين مؤمنان كيست ؟ فرمود : « هر كه بيشتر ياد مرگ كند و براى مرگ آماده تر و مهيّاتر باشد ، ايشانند زيركان كه شرف دنيا و كرامت آخرت بردند » . و امام محمد باقر عليه السّلام فرمود : « مرگ را بسيار ياد كنيد ، كه هر انسانى كه آن را بسيار ياد كند به دنيا بىميل و زاهد مىشود » . و امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : « چون جنازه اى را بردارى فكر كن كه گويا تو اويى و فرض كن كه از پروردگار خود درخواست نموده اى كه تو را به دنيا برگرداند و چنين كرده است ، بنگر كه چه عمل را از سر خواهى گرفت » ، سپس فرمود : « شگفتا از مردمى كه از اول تا به آخرشان را گرفته و حبس كرده‌اند ، و آنگاه نداى كوچ و رحيل در ميانشان بلند شده و ايشان مشغول بازىاند » . و چون أبو بصير از انديشه هاى بدى كه بر خاطرش مىگذشت شكايت كرد ، فرمود : « اى ابا محمّد آن زمانى را كه بندهاى اندامهايت در قبر از يكديگر جدا خواهد شد ياد آور ، در حالى كه دوستانت تو را در گودالى دفن كرده و باز گشته‌اند ، و كرم از سوراخهاى بينىات بيرون آمده و كرمها گوشت تنت را مىخورند ، هر گاه اين حال را به ياد داشته باشى امور دنيا بر تو آسان خواهد شد » . ابو بصير گفت : به خدا سوگند هر وقت غم و اندوه دنيا به من دست مىداد ياد آن حال مرا در امر دنيا دلدارى و آسانى بود .