است . آنگاه به عيسى روح اللَّه عليه السّلام بنگر كه چگونه جامه اى از موى مىپوشيد و از درختان مىخورد ، نه فرزندى داشت كه از مرگش بترسد و نه خانه اى كه از خرابيش بينديشد و هيچ روزى براى فردا ذخيره نمىكرد ، هر جا به شب مىرسيد مىخوابيد . روزى يكى از حواريّون به او گفت : « اگر فرمان دهى خانه اى بسازيم كه در آن خدا را عبادت كنى » . فرمود « برويد و خانه اى بر آب بسازيد » ، گفتند : چگونه مىتوان بر آب بنا كرد ؟ فرمود : « بناى عبادت را چگونه مىتوان بر دوستى دنيا بر پا كرد » . آنگاه ديدهء بصيرت بگشا و در سيره و رفتار رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم و زهد او در دنيا تأمّل كن ، كه در زمان نبوّت خود و اهل بيت او هيچ صبحى سير نشدند مگر اينكه شام گرسنه بودند ، و شبى سير نشدند مگر اينكه صبح آن گرسنه به سر مىبردند ، و خود و اهل بيت او خرماى سير نخوردند تا اينكه خداوند خيبر را برايشان گشود ، روزى نزد او طعامى را بر سفره اى بلندتر از زمين نهادند ، اين كار بر او چنان گران و ناخوشايند آمد كه رنگش دگرگون شد و فرمود سفره را برچيدند و طعام را بر زمين نهادند . و براى خواب عبائى را دو تا مىكرد و بر آن مىخوابيد شبى عبا را چهار تا كردند ( تا نرمتر باشد ) و حضرت بر آن خوابيد ، چون بيدار شد فرمود : مرا با اين بستر از بيدارى و قيام در شب باز داشتيد ، عبا را همچنان دو تا بيندازيد . آن حضرت جامهء خود را براى شستن از تن بيرون مىكرد و هر گاه بلال اذان نماز مىگفت و پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم جامهء ديگرى نداشت كه بپوشد و براى نماز بيرون رود ، صبر مىكرد تا جامه اش خشك شود و آنگاه براى نماز بيرون مىرفت . روايت است كه : « زنى از بنى ظفر دو تكَّه جامه ، يكى ازار ( شلوار ) و ديگرى رداء ( بالا پوش ) ، براى او دوخت و يكى را پيش از آنكه ديگرى تمام شود براى او فرستاد ، حضرت با همان يكى براى نماز خارج شد و دو طرف آن را به گردن گره زد و با اين حال نماز گزارد » . و شدّت زهد على عليه السّلام و رها كردن او دنيا را مشهورتر از آن است كه نياز به بيان داشته باشد ، و همچنين بعد از او ائمهء راشدين ( نمايندگان راه راست ) و اصحاب و تابعين و ديگر بزرگان دين و گذشتگان صالح ، تا آنجا كه يكى از آنان پنجاه شصت