فرمود : از رغبت به دنيا « . و فرمود : « أ لا من صبّار كريم ؟ فانّما هي ايّام قلائل ، ألا انّه حرام عليكم أن تجدوا طعم الايمان حتّى تزهّدوا في الدنيا » . « آيا شكيباى بزرگوارى هست ؟ دنيا چند روز اندك است ، بدانيد كه بر شما حرام است كه مزهء ايمان را بچشيد تا آنگاه كه نسبت به دنيا بىرغبت و بىاعتنا شويد ( 1 ) » . و فرمود : « زهد كليد در آخرت و رهائى از دوزخ است ، و زهد اين است كه هر چه تورا از خدا باز دارد بدون تأسّف آن را ترك كنى ، و در ترك آن گرفتار عجب و خودپسندى نشوى ، و بدان سبب منتظر فرجى نباشى و نخواهى مورد ستايش قرار گيرى ، و عوضى طلب نكنى ، بلكه از دست دادن آن را راحت خود دانى و آن را آفت شمارى و همواره از آفت گريزان باشى و به راحت پناه برى ، و زاهد كسى است كه آخرت را بر دنيا و ذلَّت دنيا را بر عزّت آن و كوشش [ در راه آخرت ] را بر راحت [ دنيا ] و گرسنگى را بر سيرى و عافيت عاقبت ( آخرت ) را بر دوستى نقد و عاجل ( دنيا ) و ياد [ خدا ] را بر غفلت اختيار كند ، و با اينكه هنوز در دنياست دلش در آخرت باشد » . و امام رضا عليه السلام فرمود : « هر كه صبح و شام كند در حالى كه تندرست و داراى امنيّت و آرامش خاطر باشد و قوت روزانهء خود را داشته باشد گويا كه همهء دنيا براى او فراهم است » . و در فضيلت و ستايش زهد همين بس كه شناخته ترين صفت انبيا و اولياست ، و هيچ پيغمبرى مبعوث نشد مگر با زهد ، و اگر تقرّب به خدا و رستگارى در سراى آخرت به آن بستگى نداشت بزرگان نوع انسان و شناساترين مردم به حقيقت حال و كار بر خود تنگ نمىگرفتند و از شهوات و لذات دنيا نمىبريدند و كناره نمىگرفتند . به موسى كليم اللَّه عليه السّلام بنگر كه چگونه بيشتر قوت او گياه زمين و برگ درختان بود و از كثرت رياضت چنان ضعيف و لاغر شده بود كه سبزى گياه از روى پردهء شكمش نمايان بود ، چنان كه امير مؤمنان عليه السلام در نهج البلاغه بدين امر خبر داده

--> ( 1 ) حديث را از روى » كافى « ، باب ذم دنيا ، تصحيح كرديم . .