ريا به غير عبادات نظر به وقت يا شخص يا شهرى مذموم است و از نظر ديگر مذموم نيست . روايت است كه : « رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم روزى مىخواست به جمع اصحاب آيد ، در خم آب ( بجاى آينه ) نگاه مىكرد و عمامه و موى خود را مىآراست ، شخصى گفت : يا رسول اللَّه شما نيز چنين مىكنيد ؟ فرمود : آرى ، خداى تعالى دوست دارد كه بنده وقتى ميان برادران خود مىرود آراسته باشد » . و امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : « هر يك از شما براى برادر مسلمانش چنان خود را بيارايد كه براى شخص بيگانه اى كه دوست دارد او را در بهترين صورت ببيند » . امام صادق عليه السّلام فرمود : « جامهء پاكيزه دشمن را سرافكنده مىكند » . و روايت است كه حضرت شخصى از اهل مدينه را ديد كه براى خانوادهء خود چيزى خريده و به خانه مىبرد ، چون حضرت را ديد شرمسار شد ، حضرت فرمود : اين را براى عائلهء خود خريده اى و به خانه مىبرى ، به خدا سوگند اگر [ مذمت ] اهل مدينه نبود دوست داشتم براى عائلهء خود چيزى بخرم و خود به خانه برم « ( 1 ) . مراد آن حضرت اين بود كه اگر بيم آن نمىرفت كه مردم بر او عيب گيرند همانند آن شخص عمل مىكرد جز آنكه چون چنين كارى در آن زمان بر او عيب شمرده مىشد براى او جايز نبود ، ولى چون در زمان امير مؤمنان عليه السّلام عيب شمرده نمىشد ، حضرت به آن كار مبادرت مىكرد و اين براى او ستودگى و منقبت و ضمنا تعليم به ديگران بود . پس معلوم شد كه ارتكاب و عدم ارتكاب بعضى كارها گاهى رياى پسنديده و گاهى رياى ناپسنديده است .

--> ( 1 ) اين حديث در ج 1 ( ترجمه ) ص 434 آمده است ، و سه حديث اخير را با » وسائل « ، كتاب صلوة ، باب 4 - 6 تصحيح كرديم . .