« هر كه خطا يا گناهى مرتكب شود و آن را به گردن بىگناهى اندازد دروغى بزرگ و گناهى آشكار به گردن گرفته است » . و رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « من بهت مؤمنا أو مؤمنة ، أو قال فيه ما ليس فيه ، أقامه اللَّه على تلّ من نار حتّى يخرج ممّا قاله فيه » . « هر كه به مرد مؤمن يا زن مؤمنه اى بهتان زند ، يا دربارهء او چيزى بگويد كه در او نيست ، خداوند او را بر تلَّى از آتش وا دارد تا از عهدهء گفتهء خود برآيد » . و امام صادق عليه السّلام فرمود : « من بهت مؤمنا او مؤمنة بما ليس فيه ، بعثه اللَّه عزّ و جلّ في طينة خبال ، حتّى يخرج ممّا قال » ، قلت : و ما طينة خبال ؟ قال : « صديد يخرج من فروج المومسات » . « هر كه به مرد مؤمن يا زن مؤمنه اى بهتان زند به آنچه در او نيست ، خداى عز و جل او را در » طينت خبال « برانگيزد و نگهدارد تا از آنچه گفته بيرون آيد ، عرض كردم : » طينت خبال « چيست ؟ فرمود : چركى است كه از فرج زنان بدكاره بيرون آيد » . ( 1 ) به علاوه آنچه در مذمّت زبان و اينكه بدترين اعضاء و منبع بيشتر گناهان است وارد شده - چنان كه در جاى خود خواهد آمد - بر ذم غيبت و بهتان دلالت دارد ، چنان كه بر ذم جميع آفات زبان - از آنچه گفته شد : از دشنام و لعن و طعن و استهزاء و غيره ، و آنچه خواهد آمد : از دروغ ، و مزاح ، و فرو رفتن در باطل ، و سخنان هرزه و بيهوده و مانند اينها - دلالت دارد . پيوست ستايش و موارد حسن و قبح آن چون غيبت بدگوئى است ، پس ضدش مدح و ستايش و دفع مذمّت است ،

--> ( 1 ) اين احاديث را با « اصول كافى » : باب غيبت و بهتان ، و با « وسائل » : كتاب حج ، باب تحريم بهتان مؤمن ، و با « مستدرك » : 107 باب مذكور ، تصحيح كرديم . .