« آنچه رونق دنياست ( زيورها و تجمّلهاى آن ) » . و فرمود : « دعوا الدّنيا لأهلها ، من أخذ من الدّنيا فوق ما يكفيه فقد أخذ حتفه و هو لا يشعر » . « دنيا را به اهل آن واگذاريد ، هر كه از دنيا بيش از نياز خود بگيرد هلاك خويش را گرفته و نمىداند » . و فرمود : « زود باشد كه بعد از من مردمى بيايند كه پاكيزه ترين غذاها و انواع آن را بخورند ، و زيباترين زنان را بگيرند ، و نرمترين و بهترين جامه هاى رنگارنگ را بپوشند ، و راهوارترين مركبهاى گوناگون را سوار شوند ، اينان شكمهايى دارند كه با كم سير نشوند ، و نفوسى كه به بسيار قانع نگردند ، خويشتن را وقف دنيا كرده‌اند ، صبح و شام مشغول دنيا باشند ، آن را به جاى خدا معبود خود قرار دهند و از هواى خود پيروى كنند . پس فرمانى است از محمد بن عبد اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلم به هر كه آن زمان را دريابد از فرزندان شما كه پى در پى مىآيند كه بر آنان سلام نكنند و بيمارانشان را عيادت ننمايند و به مشايعت جنازه هاى آنها نروند و بزرگسالانشان را احترام و توقير نكنند ، و هر كه اينها را به جا آورد به ويرانى و نابودى اسلام كمك كرده است » . و فرمود : « مالى و للدّنيا [ و ما انا و الدّنيا ] ؟ انّما مثلى و مثلها كمثل راكب سار في يوم صائف ، فرفعت له شجرة ، فقال تحت ظلَّها ساعة ، ثمّ راح و تركها » . « مرا با دنيا چه كار ؟ حكايت من و دنيا حكايت سوارى است كه در روز گرمى به زير درختى درآيد و ساعتى در سايهء آن بيارامد ( خواب نيمروز ) سپس آن را واگذارد و برود » . و فرمود : « از دنيا بپرهيزيد ، كه سحر آن از سحر هاروت و ماروت بيشتر است » . و فرمود : « بر خداست كه چيزى از دنيا بلند نشود مگر اينكه آن را پست گرداند » . و عيسى بن مريم عليه السلام فرمود : « واى بر دنيا دار چگونه خواهد مرد و آن را خواهد گذاشت ، و به آن اعتماد مىكند در حالى كه دنيا او را فريب مىدهد ، و به آن اطمينان و وثوق مىكند و حال آنكه او را خوار مىسازد ، واى بر فريبخوردگان چگونه آنچه را از آن كراهت دارند ( يعنى مرگ ) به گردنشان مىافكند ، و آنچه را