و فرمود : « من شمت بمصيبة نزلت بأخيه لم يخرج من الدّنيا حتّى يفتتن » . ( 1 ) « هر كه برادر خود را به مصيبتى كه بر او فرود آمده شماتت كند از دنيا نرود تا خود به آن گرفتار شود » . به علاوه هر بلا و مصيبتى كه بر مسلمانى روى دهد ممكن است كفّارهء گناه يا موجب بلندى مرتبهء او در آخرت گردد و دليل اين مطلب اين است كه بزرگترين بلاها و مصائب بر انبيا و سپس بر اولياء و بعد به ترتيب بر مؤمنانى كه در درجات بالاترند فرود آمده است . و شكَّى نيست كه رنجها و مصيبتهاى ايشان از بدى افعالشان نبوده است . پس سزاوار است كه هر عاقلى انديشه و تأمل كند كه ( اولا ) شماتت مسلمان به واسطهء گرفتارى و مصيبتى كه به او روى نموده موجب ابتلاى خود وى به مثل آن در دنيا خواهد بود ، و ( ثانيا ) شماتت باعث ايذاء برادر مسلمان و موجب عذاب آخرت است ، و ( ثالثا ) بلا و گرفتارى و مصيبت دلالت بر بدى و خوارى در نزد خدا نمىكند ، بلكه دلالت آن بر حسن حال و قرب او به خداى سبحان بيشتر است . پس بايد خود را از اظهار شماتت نسبت به هر مسلمانى نگاهداشت ، و شماتت كنندگان را از عقوبت اين جهان و عذاب آن جهان ترسانيد .

--> ( 1 ) اين دو حديث را با « اصول كافى » ، باب شماتت ، تصحيح كرديم . .