و از آنهاست : عيبجوئى و لغزشيابى جستجوى عيبها و لغزشهاى مردم و آشكار كردن آنها بىشك ناشى از عداوت و حسد است ، و گاه در قوهء شهويّه پستى و زبونيى پديد مىآيد كه از آشكار شدن عيب بعضى از مسلمين شادى و انبساط دست مىدهد ، هر چند كه از روى عداوت و كينه نباشد ، چنان كه گفته‌اند : و عين الرّضا عن كلّ عيب كليلة و لكنّ عين السّخط تبدى المساويا « چشمى كه از روى خشنودى بنگرد از ديدن هر عيبى ناتوان است ، ولى چشم خشم و ناخشنودى بديها و زشتيها را ظاهر مىكند » . و هر كه در آيات و اخبار تتبّع داشته باشد ، مىداند كه آن كه در پى عيبجوئى و رسوا كردن مسلمين است بدترين و خبيثترين مردم است ، خداى تعالى مىفرمايد : « وَلا تَجَسَّسُوا » 49 : 12 ( حجرات ، 12 ) « كنجكاوى [ عيوب مردم ] مكنيد » . و مىفرمايد : « انَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ انْ تَشيعَ الْفاحِشَةُ فِى الَّذينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ اليمٌ » 24 : 19 ( نور ، 19 ) « كسانى كه دوست دارند زشتكارى و اعمال ناشايست در ميان مؤمنان فاش و شايع شود عذابى دردناك دارند » .