له ربّه ، و يدعوان بقضاء حاجته « . . . ثمّ قال : » و اللَّه لرسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم أسرّ بقضاء حاجة المؤمن إذا وصلت إليه من صاحب الحاجة « در نيكى به برادران خود با يكديگر مسابقه گذاريد ، و اهل نيكى باشيد ، كه بهشت را درى است به نام معروف ( نيكى ) كه جز كسى كه در زندگى دنيا نيكى كرده داخل آن نمىشود ، و چون بنده در راه برآوردن حاجت برادر مؤمن خود گام بردارد خداى عز و جل دو فرشته بر او مىگمارد ، يكى در جانب راست و ديگرى در طرف چپ او ، كه برايش از پروردگار آمرزش خواهند و براى روا شدن حاجت او دعا كنند « . . . آنگاه فرمود : » به خدا قسم وقتى مؤمن به حاجتش رسد رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم از خود او خوشحالتر است « . و فرمود : « ما قضى مسلم لمسلم حاجة إلا ناداه اللَّه تعالى : علىّ ثوابك ، و لا أرضى لك بدون الجنّة » « هيچ مسلمانى حاجت مسلمانى را روا نمىكند مگر اينكه خداى تعالى به او خطاب مىكند كه : ثواب تو به عهدهء من است ، و به غير از بهشت چيزى را براى تو نمىپسندم » . و فرمود : « أيّما مؤمن أتى أخاه في حاجة فإنّما ذلك رحمة من اللَّه ساقها إليه و سبّبها له فان قضى حاجته كان قد قبل الرّحمة بقبولها ، و إن ردّه عن حاجته و هو يقدر على قضائها فانّما ردّ عن نفسه رحمة من اللَّه عزّ و جلّ ساقها إليه و سبّبها له ، و ذخر اللَّه تلك الرّحمة إلى يوم القيامة حتّى تكون المردود عن حاجته هو الحاكم فيها ، إن شاء صرفها إلى نفسه ، و إن شاء صرفها الى غيره » « هر مؤمنى كه براى حاجتى نزد برادر خود رود رحمتى است كه خدا آن را به سوى او فرستاده و براى او سبب ساخته است ، پس اگر آن حاجت را برآورد رحمت را قبول كرده است ، و اگر حاجت او را رد كند ، با وجود اينكه مىتواند برآورد ، رحمتى را كه خداى عز و جل به سوى او فرستاده و براى او سبب ساخته رد كرده است ، و خداى عز و جل آن رحمت را تا روز قيامت ذخيره كند تا كسى كه