حاجتش رد شده دربارهء آن حكم كند ، اگر خواهد آن را به خود برگرداند و اگر خواهد به ديگرى واگذار كند « . سپس امام به راوى فرمود : « به نظر تو چون روز قيامت شود ، اين شخص رحمتى را كه از جانب خدا برايش روا گشته به چه كسى وا مىگذارد ؟ » راوى گفت : گمان دارم آن را به خود برمىگرداند ، فرمود : « گمان مبر بلكه يقين داشته باش ، كه هرگز آن رحمت را از خود نمىگرداند » . و فرمود : « من مشى في حاجة أخيه المؤمن يطلب بذلك ما عند اللَّه حتّى تقضى له كتب اللَّه عزّ و جلّ له بذلك مثل أجر حجّة و عمرة مبرورتين ، و صوم شهرين من أشهر الحرم و اعتكافهما في المسجد الحرام ، و من مشى فيها بنيّة و لم تقض ، كتب اللَّه له بذلك مثل حجّة مبرورة ، فارغبوا في الخير » « هر كه در راه حاجت برادر مؤمنش براى خدا گام بردارد تا آن را بر آورد ، خداى عز و جل ثواب حج و عمرهء مقبول و روزه دو ماه حرام و اعتكاف آن دو ماه در مسجد الحرام را براى او مىنويسد . و هر كس به نيّت روا كردن حاجت برادر خود گام بردارد و آن حاجت بر آورده نشود ثواب يك حج مقبول برايش مىنويسد ، پس در كار خير رغبت كنيد » . و فرمود : « لأن أمشى في حاجة أخ لي مسلم أحبّ إلىّ من أن اعتق ألف نسمة ، و أحمل في سبيل اللَّه على ألف فرس مسرّجه ملجمة » « اين را كه در راه بر آوردن حاجت برادر مسلمانم گام بردارم دوستتر دارم از اينكه هزار بنده آزاد كنم و هزار اسب زين و لجام كرده در راه خدا ( يعنى به جهاد ) بفرستم » . و فرمود : « هر كه براى خدا در راه حاجت برادر مسلمانش بكوشد ، خداى عز و جل براى او هزار هزار حسنه نويسد ، كه به سبب آن خويشان و همسايگان و برادران و آشنايانش آمرزيده شوند ، و اگر كسى در دنيا به او نيكى كرده باشد روز قيامت به او گويند : به آتش در آى و هر كه را كه در دنيا به تو نيكى كرده يافتى به اذن خداى عز و جل بيرون آر ، مگر اينكه ناصبى باشد » .