معنى اول است . و سزاوار است كه به فوائد آن و اخبارى كه در ستايش آن رسيده است اشاره كنيم ، تا ميل و رغبت بر مواظبت بر آن برانگيخته شود و بدين وسيله ضد آن ( حسد ) بر طرف گردد . بدان كه هر كس طالب خير و نعمت براى مسلمانان باشد در هر خيرى كه به ايشان برسد شريك است ، يعنى ثواب او مانند ثواب خير رسان و انعام كننده است . و در اخبار ثابت است كه هر كه در كارهاى شايسته به درجهء نيكان نرسد ولى آنان را دوست داشته باشد در روز قيامت با ايشان محشور خواهد شد ، چنان كه وارد شده است : « إنّ المرء يحشر مع من أحبّه » « آدمى با كسى محشور خواهد شد كه او را دوست دارد » . مردى اعرابى به رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم عرض كرد : « انسان مردمى را دوست دارد ولى نمىتواند به آنها برسد . حضرت فرمود : آدمى با كسى خواهد بود كه او را دوست دارد » . در حضور پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم سخن از قيامت به ميان آمد ، مردى عرض كرد : « من نماز و روزهء چندانى آماده نكرده‌ام ، امّا خدا و رسول او را دوست مىدارم . حضرت فرمود : هر كه را دوست دارى با او خواهى بود . « راوى گويد : مسلمين بعد از اسلام آوردن خود مانند آن روز [ به سبب شنيدن اين سخن ] خوشحال نشدند ، زيرا بيشترين اعتمادشان به دوستى خدا و رسول او بود . و به اين مضمون اخبار بسيارى رسيده است . و اخبارى كه در مدح خيرخواهى و مذمّت ترك آن ، و در ثواب ترك حسد وارد شده بيرون از حدّ شمار است . او حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « قال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم : انّ أعظم الناس منزلة عند اللَّه يوم القيامة أمشاهم في أرضه بالنّصيحة لخلقه » « بزرگترين مردم از جهت مرتبه و منزلت نزد خدا در روز قيامت راه روترين ايشان است در زمين براى خيرخواهى خلق خدا . »