و از آنها - يعنى از رذائل قوهء شهويّه - : طلب حرام ( حرامخوارى ) و اجتناب نكردن از آن است . شكَّى نيست كه اين خوى از نتايج حبّ دنيا و حرص بر آن است ، و آن از بزرگترين مهلكات است به طورى كه بيشتر كسانى كه به هلاكت افتادند بدان سبب بوده ، و اكثر مردم كه از سعادت محروم گشتند به واسطهء آن شده ، و از توفيق رسيدن به خدا بدان جهت باز ماندند . كسى كه تأمّل كند مىداند كه خوردن حرام بزرگترين حجاب بنده از نيل به درجهء نيكان ( ابرار ) ، و نيرومندترين مانع او از وصول به عالم انوار است . حرامخوارى موجب تاريكى و تيرگى خانهء دل است و همين باعث خباثت و غفلت آن مىشود ، و همو علَّت بزرگ خسران و هلاكت نفس و قويترين سبب گمراهى و خباثت آن است . و همان است كه عهد خداوند و مقام انسانى را به فراموشى مىسپارد ، و آدمى را به پرتگاههاى گمراهى و هلاك مىافكند . دلى كه از حرام پرورده شده كجا و استعداد و قابليّت براى دريافت فيضهاى عالم قدس كجا و نطفه اى كه از حرام پديد آمده كجا و وصول به مرتبهء انس [ با خدا ] كجا و چگونه پرتو نور عالم بالا به دلى تابد كه دودهاى سياه و تيرهء غذاى حرام آن را تاريك ساخته ؟ و چگونه پاكى و صفا براى نفسى حاصل شود كه كثافات مال شبهه ناك آن را آلوده و چركين كرده ؟ به همين سبب امينان وحى و پيامبران الهى و اصحاب و حاملان شرع نهايت دور باش و تحذير از آن فرموده‌اند ، و به شدّت هر چه تمامتر از آن منع كرده‌اند .