فصل 31 آنچه در ميهمانى بايد مقصود باشد سزاوار است كه مقصود از ميهمانى تقرّب به خدا و پيروى از سنّت رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم و دلجوئى برادران و شاد كردن دل مؤمنان بوده باشد ، و به قصد خودنمائى و فخر فروشى و نازيدن و باليدن نباشد ، وگر نه عمل ميزبان ضايع و تباه مىشود . و شايسته است كه فقيران و اهل تقوا را مهمان كند اگر چه مهمانى اغنياء و مطلق مردم نيز فضيلت دارد . و نيز شايسته است كه از ميهمانى خويشان و نزديكان و همسايگان غفلت نكند ، كه ترك كردن آنان به منزلهء قطع رحم و اندوهگين ساختن است ، و كسى را كه مىداند مهمانى رفتن بر او دشوار است دعوت نكند . و سزاوار است كه غذا را زود حاضر كند ، كه اين خود گراميداشت مهمان است ، و در حديث است كه « شتاب در هر كارى از شيطان است مگر در پنج چيز كه شتاب در آنها از سنّت رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم است : طعام آوردن براى مهمان ، و برداشتن ( تجهيز ) ميّت ، و شوهر دادن دختر دوشيزه ، و اداء دين ، و توبه از گناهان » . و شايسته است كه طعام را به قدر كفايت حاضر كند ، زيرا كمتر از آن خلاف مروّت و موجب آبرو ريزى است ، و زيادتر از آن ضايع كردن مال و اسراف است . و نيز براى گراميداشت مهمان بايد با او گشاده روئى و خوش سخنى نمايد ، و در وقت رفتن او را تا در خانه مشايعت كند . و مهمان را به خدمت نگيرد ، امام باقر عليه السّلام فرمود : « به كار گرفتن مهمان جفاست » . حضرت رضا عليه السّلام مهمانى داشت ، روزى به انجام كارى پرداخت ، حضرت او را از آن كار باز داشت و خود به آن كار پرداخت و فرمود : « رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله از اينكه مهمان را به كار گيرند نهى فرموده است » .