فصل 32 آداب مهماندارى براى هر مؤمنى شايسته است كه دعوت برادر مؤمن خود را بپذيرد و ميان غنى و فقير فرق نگذارد ، بلكه دعوت فقير را زودتر اجابت كند ، و دورى راه اگر معمولا قابل تحمّل است مانع قبول دعوت نشود . رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « حاضر و غايب امّت خود را سفارش مىكنم كه دعوت مسلمان را بپذيرد اگر چه به قدر پنج ميل راه باشد ، و روزهء مستحبى نبايد مانع از اجابت دعوت شود ، بلكه به مهمانى برود و اگر ميزبان به خوردن چيزى خوشحال مىشود افطار كند و ثواب اين افطار بيش از روزه خواهد بود » . و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : « هر كه روزهء مستحبّى دارد و بر برادر مؤمن خود وارد شود و او را از روزهء خود آگاه نكند و روزه بگشايد خدا ثواب يكسال روزه براى او مىنويسد ، و اگر بداند كه صاحبخانه اهل تكلَّف و تعارف است و از افطار او خوشحال نمىشود تعلَّل ورزد و عذر آورد » . و سزاوار است كه مقصود از مهمانى رفتن شكم پرستى نباشد كه عملش از امور دنيوى محسوب خواهد شد ، بلكه قصد وى پيروى از سنّت رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و اكرام برادر مؤمن خود باشد ، تا در اين كار مطيع خدا باشد و به پاداش اخروى نائل شود . و اگر بداند كه ميزبان از ظالمان و فاسقان است ، يا مهمانيش براى فخر فروشى و خودنمائى و نازيدن و باليدن است ، يا غذايش حرام يا شبهه ناك است ،