و دوم از آنها خمس است : خمس خداوند خمس را بر بندگانش واجب كرده تا ذريّهء پيامبرش صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم از فقر و نيازمندى محفوظ باشند و از ذلَّت گرفتن صدقات كه چركها و اوساخ مردم است بر كنار بمانند ، پس فرمود : « وَاعْلَمُوا انَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَىْءٍ فَأَنَّ لله خُمُسَه وَلِلرَّسُولِ وَلِذِى الْقُرْبى وَالْيَتامى وَالْيَتامى وَالْمَساكينِ وَابْنِ السَّبيلِ انْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِالله وَما انْزَلْنا عَلى عَبْدِنا يَوْمَ الْفُرْقانِ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعانِ ، وَالله عَلى كُلِّ شَىْءٍ قَديرٌ » 8 : 41 . ( انفال ، 41 ) « بدانيد كه هر غنيمت و نفعى به شما رسد پنج يك آن براى خدا و پيامبر و خويشان وى و يتيمان و مسكينان و در راه ماندگان است ، اگر به خدا و آنچه بر بندهء خود در روز فرقان ( جدائى حق از باطل ) ، روز برخورد دو گروه ( جنگ بدر ) نازل كرديم ايمان آورده‌ايد ، و خدا بر هر چيز تواناست » . از اين آيه برمىآيد كه هر كس خمس خود را ندهد ايمان ندارد . دربارهء بزرگى ثواب و پاداش اداى خمس و رساندن آن به اهلش جاى ترديد نيست ، و چگونه چنين نباشد و حال آنكه پرداخت خمس كمك به ذريّهء رسول صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم و بر آوردن نياز آنهاست ، و رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرموده است : « شفاعت من براى كسى كه ذريّهء مرا با دست و زبان و مالش يارى و كمك كند حق است ( 1 ) » . و فرمود : « چهار كس هستند كه من در روز قيامت آنان را شفاعت خواهم كرد : كسى كه ذريّهء مرا گرامى دارد ، و كسى كه حوائج ايشان را بر آورد ، و كسى كه در كارهاى آنها هنگامى كه مضطر باشند كوشش كند ، و كسى كه ايشان را با دل و زبان دوست داشته باشد » .

--> ( 1 ) حديث را از روى » جامع الاخبار « ، باب 2 ، فصل 6 تصحيح كرديم . .