و از آنهاست : طمع طمع عبارت است از توقّع داشتن در اموال مردم ، و آن نيز يكى از شاخه هاى دوستى دنيا و از انواع آن است . طمع از جمله رذائل هلاك كننده است . رسول اكرم صلَّى اللَّه عليه و آله و سلَّم فرمود : « إيّاك و الطَّمع ، فانّه الفقر الحاضر » « زنهار طمع مورز كه آن فقر حاضر است » . و امير مؤمنان عليه السّلام فرمود : « استغن عمّن شئت تكن نظيره ، و ارغب الى من شئت تكن أسيره ، و أحسن إلى من شئت تكن اميره » . « از هر كه خواهى بىنياز باش كه نظير او خواهى بود و به هر كه خواهى طمع بند كه اسير او خواهى شد ، و به هر كه خواهى احسان كن كه امير او خواهى گشت » . و امام باقر عليه السّلام فرمود : « بئس العبد عبد له طمع يقوده ، و بئس العبد عبد له رغبة تذلَّه » . « بد بنده اى است آن بنده اى كه گرفتار طمعى باشد كه او را بكشاند ، و بد بنده اى است آن بنده اى كه در او خواهش و رغبتى باشد كه او را خوار گرداند » . از حضرت صادق عليه السّلام پرسيدند : چه چيز ايمان را در بنده پايدار و استوار مىكند ؟ فرمود : « الورع ، و الَّذى يخرجه منه الطَّمع » « ورع ( پارسائى ) ، و آنچه او را از ايمان بيرون مىبرد طمع است » .