« 1 » المسودّة في الأرض أحاطت الأرض « 1 » من كلّ مكان فتلك بنو اميّة . « 2 » ابن شهرآشوب ، المناقب ، 4 / 72 / عنه : المجلسي ، البحار ، 44 / 263 ؛ البحراني ، العوالم ، 17 / 136 - 137 ؛ القزويني ، تظلّم الزّهراء ، / 105 - 106 ؛ القمي ، نفس‌المهموم ، / 59 - 60 رُوي إنّ هند امّ معاوية جاءت إلى دار الرّسول « 3 » صلى الله عليه وآله عند وقت الصّبح ، فدخلت‌وجلست إلى جنب « 4 » عائشة وقالت لها : يا « 5 » ابنة أبي بكر « 5 » ! رأيت رؤيا عجيبة وأريد أن

--> ( 1 - 1 ) [ في البحار والعوالم وتظلّم الزّهراء : « السّود في الأرض أحاطت بالأرض » ، وفي نفس المهموم : « المسودّة في الأرض أحاطت بالأرض » ] . ( 2 ) - به سند متصل به شيخ المحدثين محمد بن علي بن شهرآشوب سروى نوّر اللَّه مرقده السنى از ابن‌عباس گفت : هند از عايشه درخواست كرد كه تعبير خوابش را از رسول خدا صلى الله عليه وآله بپرسد . فرمود : « به أو بگويد تا خوابش را نقل كند . » گفت : « خواب ديدم كه آفتاب از بالاى سرم برآمد وماه از درونم بيرون شد وستارهء سياهى از ماه درآمد وبر آفتاب حمله كرد واز آفتاب ستارهء كوچك‌ترى درآمد . آن را بلعيد وبر اثر آن سراسر أفق سياه شد . سپس ديدم ، ستارگانى از آسمان هويدا شد وستارگان سياهى هم بر زمين است ، جز آن كه اين ستاره‌هاى سياه زمين در هر جا أفق را احاطه كرده‌اند . » چشم رسول خدا اشكين شد ودو بار به هند فرمود : « اى دشمن خدا ! بيرون رو كه غم‌هاى مرا تازه كردى وخبر مرگ دوستانم را به من رساندى . » چون بيرون رفت ، فرمود : « بارخدايا ! اورا لعنت كن ونسلش را لعنت كن . » واز تعبير خواب پرسش شد ، فرمود : « آن آفتابى كه بر أو تابيده علي بن ابىطالب است . آن ستارهء سياهى كه از ماه بيرون شده ، معاويهء گمراه وفاسق ومنكر خداست . آن ظلمتى كه در خواب ديده به صورت ستاره از ماه بيرون شد وبر آفتاب كوچكى كه از آفتاب بيرون شده حمله برد وآن را بلعيد وسياه شد ، آن آفتاب مورد حمله ، فرزندم حسين است كه پسر معاوية اورا مىكشد وآفتاب سياه مىشود وأفق تاريك مىگردد ، وآن ستاره‌هاى سياهى كه سراسر أفق را مىگيرند ، بنو أمية هستند . » كمره اى ، ترجمهء نفس المهموم ، / 20 - 21 ( 3 ) - [ مدينة المعاجز : « رسول اللَّه » ] . ( 4 ) - [ مدينة المعاجز : « جانب » ] . ( 5 - 5 ) [ مدينة المعاجز : « بنت أبي بكر إنِّي » ] .