قد علمت حقّاً بنو غفارِ * وخندفٌ بعد بني نزارِ لنضربنّ معشر الفجّارِ * بكلّ عضب قاطع بتّارِ يا قوم ذودوا عن بني الأخيارِ * بالمشرفيّ والقنا الخطّارِ « 1 » ابن كثير ، البداية والنّهاية ، 8 / 184 قال : فبرز الشّمر ( لعنه اللَّه ) على أصحاب الحسين عليه السلام ، قال : فوثب له الحسين وأصحابه ، وأشرعوا في وجوههم الرِّماح ، وقاتلوهم قتالًا شديداً مستقبلين الموت بأنفسهم ، وتكاثر عليهم القوم ، فلمّا رأى أصحاب الحسين انهراع النّاس إليهم من كلّ جانب ومكان أقبل أصحاب الحسين عليه السلام يطلبون الشّهادة بين يديه والدّفاع عنه ، فتقدّم عبداللَّه وعبدالرّحمان ابنا عروة ، فقالا : عليك منّا السّلام ، قد جئنا نُقتَل معك وبين يديك ، فقال : مرحباً بكما ، ادنيا منّي ، فدنيا منه ، فمسح بيده على رأسهما ، فجعلا يقاتلان دونه ، ثمّ إنّ أحدهما أنشأ يقول :

--> ( 1 ) - وبعد از آن ، عبداللَّه وعبد الرحمان كه از بنى غفار بودند ، نزد امام حسين آمدند وبر آن جناب سلام كرده ، گفتند : « ما دوست مىداريم كه پيش تو كشته شويم وگزندى به تو نرسد . » امام حسين گفت : « مرحباً ! به كارزار اشتغال نماييد . » وهر دو به مقاتله مشغول شدند تا به قتل آمدند . ميرخواند ، روضة الصفا ، 3 / 159 پس عبداللَّه وعبد الرحمان غفارى ، به خدمت آن شاه شهدا آمدند وگفتند : « السلام عليك يا اباعبداللَّه ، به خدمت تو آمده‌ايم كه جان خود را فداى تو كنيم . » حضرت فرمود : « مرحبا ! پيش بياييد ومهياى شهادت شويد . » به نزديك آمدند وقطرات أشك حسرت از ديده باريدند . حضرت فرمود : « اى فرزندان برادر ! سبب گريهء شما چيست ؟ به خدا سوگند كه اميدوارم كه بعد از يك ساعت ديگر ، ديدهء شما روشن ودل شما شاد باشد . » گفتند : « فداى تو شويم ، بر حال خود گريه نمىكنيم ، وليكن بر حال خير مآل تو مىگرييم كه مخالفان از همه طرف به تو احاطه كردند ونمىتوانيم دفع شر ايشان از تو بكنيم . » حضرت فرمود : « خدا جزا دهد شما را به اندوهى كه بر حال من داريد ، بهترين جزاهاى پرهيزكاران . » پس آن‌حضرت را وداع كردند وبه سوى ميدان روان شدند وسرهاى خود را در راه آن‌سرور درباختند ، وسر عزت بر أوج رفعت افراختند . مجلسي ، جلاء العيون ، / 672 - 673