يذبحك في فراشك . ثمّ رفع شيبته المقدّسة نحو السّماء وقال : اللّهمّ اشهد على هؤلاء ، فقد برز إليهم أشبه النّاس برسولك محمّد خَلقاً وخُلقاً ومنطقاً ، وكنّا إذا اشتقنا إلى رؤية نبيّك ، نظرنا إليه ، اللّهمّ فامنعهم بركات الأرض ، وفرّقهم تفريقاً ، ومزّقهم تمزيقاً ، واجعلهم طرائق قدداً ، ولا ترض الولاة عنهم أبداً ، فإنّهم دعونا لينصرونا ، ثمّ عدوا علينا يقاتلونا ، ثمّ تلا قوله تعالى : « إنّ اللَّه اصطفى آدم ونوحاً وآل إبراهيم وآل عمران على العالمين ذرِّيّةً بعضها من بعضٍ واللَّهُ سميعٌ عليم » . « 1 » المقرّم ، مقتل الحسين عليه السلام ، / 321 - 322

--> ( 1 ) - اين ترتيب شگفت نيست كه آن‌گاه كه آهنگ نبرد نمود ، بانوان حرم گرد أو حلقه زنند وبگويند : « رحمي به غربت ما نما . » چرا كه مىديدند اختر رسالت رو به أفول مىرود وآواى وحى از سراپردهء گوششان به‌دور مىشود . مىديدند كه مرآة جمال نبوي در شرف درهم شكستن است ومجسمهء خلق محمدي - كه اميد يتيمان بود وپناه بىپناهان - قصد كوچ به ديار دوست نموده [ است ] . با چنين حال ، چرا گريه‌هاشان آرام يابد واز چه رو شيونشان به آسمان نرسد ؟ در اين‌جا دورنمايى ديگر است ، بس بزرگ‌تر واندوهبارتر . وآن تأثر سالار شهيدان به فقدان اين استوانهء فضيلت است . حسين عليه السلام دقيقاً آگاه بود كه فردى را كه وداع مىكند ، به سفري خواهد رفت كه رجوعي بعد از آن نمىباشد . مىدانست كه أو مظهر تام حقيقت محمدي وآينهء پيراستهء جمال سرمدي وآيتي از آيات جلال ربوبي است . واقف بود كه ساعاتى ديگر پارهء جگرش را پاره‌پاره مىكنند . گوهر گنجينهء رسالت را درهم مىشكنند واختر تابناك منظومهء امامت را از آسمان به زمين مىكشند . آرى ! حسين عليه السلام شاهد بود كه فرزند عزيزش عازم نبرد است وپيك اجل بر بالاى سرش بال وپر مىزند . در آن حال وهوا چاره‌اى نيافت جز آن كه خون دل از ديدگان فرو بارد وبه تعبير روايت : « چشمانش مالامال از أشك گرديد . » طارمى ، ترجمهء علىاكبر للمقرّم ، / 78 چنانچه بعد از شهادت أو به عمرسعد بانگ برآورد : ما لَكَ ؟ قطع اللَّه رحِمك كما قطعت رحمي ولم تحفظ قرابتي من رسول اللَّه ( صلى الله عليه وآله ) فلا بارك اللَّه فيك وسلّط عليك من يذبحُك على فراشك . يعنى : تورا چه مىشود ؟ خدا نسلت را براندازد ، همان‌گونه كه نسل مرا برانداختى وپيوند خويشاونديم با رسول خدا صلى الله عليه وآله را مراعاة نكردى . خدا در تو بركت قرار ندهد ( يا بركاتش را از تو دريغ دارد ) وكسى را بر تو مسلط سازد كه در بستر سر از تنت جدا سازد . 1 1 . امام حسين عليه السلام با اين فرمايش به پيوند خويشاوندى بين علىاكبر وابن‌سعد اشاره فرمود ؛ زيرا علىاكبر وسعد بن وقاص فرزندان دو خواهر بودند . مادر ليلى ، ميمونه فرزند أبو سفيان ( الإصابة ، ج 4 ، ص 178 ، در شرح حال أبى مره ) ومادر -