الطّبري ، التّاريخ ، 5 / 461 - 462 / عنه : ابن عساكر ، تاريخ دمشق ، 73 / 132 ، تراجم النِّساء ، / 122 ، مختصر ابن منظور ، 9 / 177 ؛ مثله ابن كثير ، البداية والنّهاية ، 8 / 194 - 195 ، موسى محمّد عليّ ، السّيِّدة زينب ، / 128 - 129 لمّا أدخلوا على يزيد ( لعنه اللَّه ) ، أقبل قاتل الحسين بن عليّ يقول :

--> در نامه‌اى كه بوده . » يزيد به پسرش ، خالد گفت : « جوابش را بگوى . » گويد : اما خالد ندانست چه جواب گويد ويزيد اين آية را خواند : « هر مصيبتى به شما رسد ، براي كارهايى است كه دست‌هاىتان كرده است وبسيارى را نيز ببخشد . » آن‌گاه خاموش ماند . گويد : پس از آن بگفت تا زنان وكودكان را پيش‌روى وى نشاندند . سر ووضعشان را آشفته ديد وگفت : « خدا پسر مرجانه را روسياه كند . اگر ميان وى وشما خويشاوندى يا نزديكىاى بود ، با شما چنين نمىكرد وشما را به اين وضع نمىفرستاد . » فاطمه ، دختر علي بن أبي طالب گويد : وقتي ما را پيش‌روى يزيد رساند ، بر ما رقت آورد وبراي ما چيزى دستور داد ومهربانى كرد . گويد : يكى از مردم شام كه سرخ روى بود ، برخاست وگفت : « اى أمير مؤمنان ! اين را به من بده . » مرا كه دخترى پاكيزه روى بودم ، منظور داشت كه بلرزيدم وبترسيدم وپنداشتم كه اين كار بر آن‌ها رواست وجامهء خواهرم زينب را گرفتم . گويد : خواهرم زينب از من بزرگ‌تر وخردمندتر بود ومىدانست كه چنين نخواهد شد . گفت : « دروغ گفتى ودنائت كردى كه اين نه حقّ تو است ونه حقّ أو . » گويد : يزيد خشمگين شد وگفت : « دروغ گفتى به خدا اين كار حقّ من است واگر بخواهم ، مىكنم . » زينب گفت : « هرگز ! به خدا ، خدا اين حقّ را به تو نداده است ونتوانى كرد ، مگر از ملت ما برون شوى وبه ديني جز دين ما بگروى . » گويد : يزيد از خشم به هيجان آمد وگفت : « با من چنين سخن مىكنى ! آن‌كه از دين برون شد ، پدرت بود وبرادرت . » زينب گفت : « تو وپدرت وجدت به دين خدا ودين پدرم ودين برادرم وجدّ من هدايت يافتيد . » گفت : « اى دشمن خدا ، دروغ مىگويى . » گفت : « تو أمير مقتدرى ، به ناحق دشنام مىگويى وباقدرت خويش زور مىگويى . » گويد : به خدا گويى شرمگين شد وخاموش شد . پس از آن ، شامي تكرار كرد وگفت : « اى أمير مؤمنان ! اين دختر را به من بده . » يزيد گفت : « گم شو كه خدا مرگ محتومت دهد . » پاينده ، ترجمهء تاريخ طبري ، 7 / 3072 - 3074