--> - سيد سجاد فرمود : « مرا نيز برادرى بود . أو را على الحسين گفتند وأو را لشكريان بكشتند . » ابن زياد گفت : « بلكه أو را خداى كشت . » فقال : اللَّهُ يَتَوَفَّى الْأَنْفُسَ حِينَ مَوْتِها وَالَّتِي لَمْ تَمُتْ فِي مَنامِها 1 . فرمود : « خداوند مىميراند نفوس را ، گاهى كه مرگ ايشان فرا رسيده وآن را كه زمان فرا نگشت ، در خوابگاه خويش بياسوده . » ابن زياد در خشم شد وگفت : « سخت جرى 2 وجسورى در پاسخ من ! » وفرمان داد كه أو را بيرون بريد وگردن بزنيد . زينب آسيمه‌سر وآشفته‌خاطر گشت . فقالت : يا ابن زياد ! حسبك من دمائنا واعتنقته وقالت : واللّه لا أفارقه ، فإن قتلته فاقتلني معه . فرمود : « اى پسر زياد ! هنوز كافى نيست تو را چند كه خون ما بريختى ؟ » ودست را به گردن أو چنبر كرد وفرمود : « سوگند به خداى ، از وى جدا نشوم . اگر خواهى كشت أو را ، مرا نيز با أو بكش . » ابن زياد به جانب أو نگريست : وقال : وا عجبا للرّحم ! واللّه إنّي لأظنّها تودّ أن أقتلها دونه . دعوه ، فإنّي أراه لما به مشغول . گفت : « شگفت استوار است اين علاقة وپيوند خويشاوندى . سوگند به خداى چنان مىدانم كه زينب دوست مىدارد كه به جاى على أو را مقتول سازم . دست باز داريد از على وأو را باز گذاريد كه بدان چيز كه من نگرانم ، اشتغال دارد . » فقال عليّ بن الحسين لعمّته : اسكتي يا عمّة ! حتّى أكلّمه ، ثمّ أقبل إلى ابن زياد فقال : أبالقتل تهدّدني ؟ يا ابن زياد ! أما علمت أنّ القتل لنا عادة وكرامتنا الشّهادة ؟ سيد سجاد فرمود : « هان اى عمه ! خاموش باش تا من پاسخ گويم . پس روى به ابن زياد آورد وفرمود : اى پسر زياد ! ما را به قتل بيم مىدهى ؟ مگر ندانسته‌اى كه قتل عادت ما وبزرگوارى ما در شهادت ما است ؟ » فقال له : إن كان بينك وبين هؤلاء النّساء رحم ، فأرسل معهنّ من يؤدّيهنّ ، فقال : تؤدّيهنّ أنت . وكأنّه استحيى . ديگر باره سيد سجاد عليه السّلام فرمود : « اگر در ميان تو واين زنان علاقه‌اى است از رحم وخويشاوندى ، كسى را بگمار تا ايشان را به منزل رساند . » از اين سخن ، ابن زياد شرمگين شد وگفت : « تو ايشان را به منزل مىرسانى . » در اين وقت عوانان را فرمان داد تا علي بن الحسين عليهما السّلام وأهل بيت را از نزد أو بيرون بردند ودر خانهء نكوهيده‌اى كه در پهلوى مسجد جامع بود ، جاى دادند . زينب فرمود : لا يدخلنّ عليّ عربيّة إلّا أمّ ولد ومملوكة ، فإنّهنّ سبين وقد سبينا . يعنى : « به نزديك من حاضر نشود زنى ، مگر أم ولد ومماليك ؛ چه ايشان اسيرانند وما نيز اسيرانيم . » صاحب عوالم از امالى صدوق حديث مىكند كه : « زيد بن أرقم چون بر ابن زياد اعتراض آورد كه لب و -