( وقال ) عمر بن سعد لرجل عن يمينه : انزل ويحك إلى الحسين ، فأرحه . ( وقيل ) : بل‌قال سنان لخولى بن يزيد : احتزّ رأسه . فبدر خولى ليحتز رأسه ، فضعف ، وارعد ، فقال له سنان . - وقيل شمر - : فتّ اللّه في عضدك ، ما لك ترعد ؟ ونزل سنان ، وقيل شمر إليه ، فذبحه ، ثمّ احتز رأسه الشّريف ، وهو يقول : إنّي لاحتزّ رأسك ، وأعلم أنّك السّيّد المقدّم ، وابن رسول اللّه ، وخير النّاس أبا وأمّا . ثمّ دفع الرّأس الشّريف إلى خولى ، فقال : احمله إلى الأمير عمر بن سعد . وفي ذلك يقول الشّاعر : فأيّ رزيّة عدلت حسينا * غداة تبيره كفّا سنان « 1 » وجاءت جارية من ناحية خيم الحسين عليه السّلام ، فقال رجل : يا أمة اللّه ، إنّ سّيدك قتل . قالت الجارية : فأسرعت إلى سيّداتي ، وأنا أصيح ، فقمن في وجهي وصحن . « 2 »

--> ( 1 ) - [ أضاف في اللّواعج : « وسنان هذا أخذه المختار ، فقطع أنامله ، أنملة أنملة ، ثمّ قطع يديه ورجليه ، وأغلى له قدرا فيها زيت ، ورماه فيها ، وهو يضطرب » ] . ( 2 ) - در حالي كه زخمها يكى پس از ديگرى بر پيكر امام فرود مىآيد وخون از بدن حضرتش مىرفت وديگر رمقى در جان ايشان نبود ، فردى به نام صالح بن وهب مزنى با نيزه به امام حمله كرد ولگن خاصره را شكست . امام از أسب به زير افتادند . حضرت زينب كه ناظر ماجرا بود ، خود را به عمر سعد رساند وگفت : « اى عمر ! آيا سزاوار است أبو عبد اللّه به قتل رسد وتو به نظاره پردازى ؟ » عمر بن سعد پاسخى نداشت . ديدگانش از أشك پر شد وبر گونه وريشش جارى شد . ناچار از اين بانوى قهرمان روى گرداند ورفت . زينب فرياد زد : « آيا در ميان شما ، انسان مسلمانى يافت نمىشود ؟ » [ . . . ] شمر نعره زد : « واي بر شما ! چرا ايستاده‌ايد ؟ ! مادرانتان به عزايتان بنشينند ! پيش رويد وكار أو را تمام كنيد . » سواران وپيادگان از هرسو هجوم بردند . نخستين كسى كه جلو آمد ، با ضربت كارى امام هلاك شد ؛ نفر دوم بر چانهء امام زخمى وارد آورد . سنان بن انس گستاخانه پيش رفت وبا نيزهء خود سينهء حضرتش را شكافت . سپس با تير گلوى مباركشان را دريد . امام بر زمين نشستند وبا دست خود خون خويش را با موى صورت مىآميختند ومىفرمودند : « اين‌گونه به ديدار پروردگار مىشتابم ؛ درحالىكه حقّ مرا غصب كرده‌اند . » [ . . . ] عمر بن سعد به ستوه آمده بود . به يكى از افراد نزديك خود گفت : « پيش برو وكار حسين را يكسره كن ! » برخى نوشته‌اند : عمر بن سعد به خولى بن يزيد دستور داد كه سر مبارك امام را از بدن جدا كند . خولى پيش رفت ، اما لرزه بر اندامش افتاد . سنان بن انس ( ويا شمر ) بر أو خرده گرفت كه : « خدا بازويت را از كار -