ويعذّب أعاديكم بأنواع البلاء ، ويعوّضكم اللّه عن هذه البليّة بأنواع النّعم والكرامة ، فلا تشكّوا ، ولا تقولوا بألسنتكم ما ينقص من قدركم . « 1 » القمي ، نفس المهموم ، / 355

--> ( 1 ) - علامه مجلسي در جلا گفته [ است ] : آن حضرت بار ديگر با أهل بيت وداع كرد ، وآنها را به صبر سفارش نمود ، ووعدهء ثواب واجر به آنها داد وفرمود : « روپوش به‌بر كنيد وآمادهء بلا باشيد ، وبدانيد كه خدا نگهدار وحامى شما است ، وشما را از شر دشمنان نجات دهد ، وعاقبت شما را به خير كند ، ودشمنان شما را به أنواع بلاها عذاب كند ، ونعمت وكرامت فراوان در برابر اين بلاها به شما بدهد ؛ شكايت نكنيد ، وآن چه از قدر شما بكاهد ، به زبان نياوريد . » رمز - از اين بيانات نهايى امام عليه السّلام معلوم شود كه سرانجام شهادت خود را به خوبى مىدانسته ومصونيت أهل بيت أو پس از شهادت در زير دست اين مردم نابكار بر أو روشن بوده ، واز اين بابت نگرانى نداشته است ، واين خود يكى از كرامات ومعجزات باهرهء آن حضرت به‌شمار است . كمره‌اى ، ترجمهء نفس المهموم ، / 164 - 165 از بعض أرباب مقاتل نقل است كه چون حضرت سيد الشهدا عليه السّلام نظر كرد ، هفتاد ودو تن از ياران وأهل بيت خود را شهيد وكشته روى زمين ديد . عازم جهاد گرديد ؛ پس به جهت وداع زنها روبه خيمه كرد وپردگيان سرادق عصمت را طلبيد وندا كرد كه : « اى سكينه ! اى فاطمه ! اى زينب ! اى امّ كلثوم ! عليكنّ منّي السّلام . » سرگشته بانوان سراپرده عفاف * زد حلقه گرد أو همه چون هاله گرد ماه آن سر زنان به ناله كه شد حال ما زبون * وين موكنان به گريه كه شد روز ما تباه فقمن وأرسلن الدّموع تلهّفا * واسكنّ منه الذيل متحبات إلى أين يا ابن المصطفى كوكب الدّجى * ويا كهف أهل البيت في الأزمات فيا ليتنا متنا ولم نر ما نرى * ويا ليتنا لم نمتحن بحيات فمن لليتامى إذ تهدّم ركنهم * ومن للعذارى عند فقد ولاة پس سكينه عرض كرد : « يا أبة استسلمت للموت ؟ اى پدر ! آيا تن به مرگ داده‌اى ؟ » فرمود : « چه‌گونه تن به مرگ ندهد كسى كه ياور ومعينى ندارد ؟ » عرض كرد : « پس ما را به حرم جدمان بازگردان ! » حضرت در جواب بدين مثل تمثل جست : « هيهات لو ترك القطا لنام ! » اگر صياد از مرغ قطا دست بر مىداشت ، آن حيوان در آشيانهء خود آسوده مىخفت . » كنايت از آن‌كه اين لشگر دست از من برنمىدارند ونمىگذارند كه شما را به جايى برم . » زنها صدا به گريه بلند كردند . حضرت ايشان را ساكت فرمود وگويند كه آن حضرت رو به أم كلثوم نمود وفرمود : « أوصيك يا أخيّة بنفسك خيرا وإنّي بارز إلى هؤلاء القوم » . مؤلف گويد كه : مصائب حضرت امام حسين عليه السّلام تمامى دل را بريان وديده را گريان مىكند ؛ لكن مصيبت وداع شايد اثرش زيادتر باشد ؛ خصوص آن وقتي كه صبيان وأطفال كوچك از آن حضرت ويا از -