السّيرة « 1 » ولؤم الغلبة لأحد . « 2 » فأقبل ابن زياد يشتمه ويشتم الحسين وعليّا وعقيلا عليهم السّلام « 3 » وأخذ مسلم لا يكلّمه . ثمّ قال ابن زياد : ( 6 * ) اصعدوا به فوق القصر ، واضربوا عنقه . ثمّ أتبعوه جسده . « 4 » فقال مسلم : واللّه لو كان بيني وبينك قرابة ما قتلتني . « 3 » « 5 » فقال ابن زياد : « 4 » أين هذا الّذي ضرب ابن عقيل رأسه بالسّيف ؟ فدعي بكر بن حمران الأحمريّ ، فقال له : اصعد ، « 6 » فلتكن أنت الّذي تضرب عنقه « 6 » . « 7 »

--> ( 1 ) - [ الأسرار : « السّريرة » ] . ( 2 ) - [ لم يرد في الأسرار ، وفي البحار والعوالم : « لا أحد أولى بها منك » ] . ( 3 - 3 ) [ لم يرد في الأسرار ] . ( 4 - 4 ) [ لم يرد في روضة الواعظين ] . ( 5 ) - [ من هنا حكاه عنه في بحر العلوم ] . ( 6 - 6 ) [ بحر العلوم : « واضرب عنقه ، وأتبع رأسه » ] . ( 7 ) - محمد بن أشعث به قصر وارد شد ( ومسلم بن عقيل در قصر بود ) . چون وارد شد ، جريان مسلم را به ابن زياد خبر داد . همچنين شمشيرى كه بكر به آن جناب زد وامانى كه خود أو به مسلم داده بود . همه را به ابن زياد گفت . عبيد اللّه گفت : « تو چه كار با أمان دادن ؟ گويا ما تو را فرستاده بوديم كه أو را أمان دهى ! جز اين نبود كه ما تو را فرستاده بوديم أو را براي ما بياورى ؟ » پس محمد بن أشعث خاموش شد . مسلم چون به قصر درآمد ، به عنوان أمير بودن به ابن زياد سلام نكرد . يكى از پاسبانان گفت : « چرا بر أمير سلام نكردى ؟ » فرمود : « اگر بخواهد مرا بكشد ، چه سلامي به أو بكنم ، واگر نخواهد مرا بكشد ، پس از اين سلام من بر أو بسيار خواهد بود . » ابن زياد به أو گفت : « به جان خودم سوگند ، كشته خواهى شد . » مسلم فرمود : « مرا خواهى كشت ؟ » گفت : « آرى ! » فرمود : « پس بگذار من به برخى از مردم خود وصيت كنم . » گفت : « چنان كن . » پس مسلم نگاهى به همنشينان عبيد اللّه كرد وديد كه در ميان ايشان عمر بن سعد أبى وقاص نشسته است . فرمود : « اى عمر ! همانا ميان من وتو پيوند خويشى هست ومن اكنون حاجتي به سوى تو دارم وبر تو لازم است حاجت مرا روا سازى ( ووصيت مرا بپذيرى ) وآن وصيت پنهانى است . » عمر از شنيدن وصيت مسلم سر باز زد . عبيد اللّه به أو گفت : « چرا از پذيرفتن وصيت پسرعمويت -