مكتوب 131 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و عوني إِلى اللَّه الأمير محبّ الملّة و الدّين الشيخ محمّد أيّده اللَّه تعالى . در انديشهء حق امّا بعد ؛ آدمى در آن ساعت كه محتضر باشد تعلّق دل او با چيست و انديشه او در چيست ، هميشه تعلّق دل با آن مىبايد داشت و انديشه در آن مىبايد كرد . چون فرستادگان خداى عزّوجلّ در رسند او را ديگر هيچ انديشه نماند جز انديشه اين كه آيا جانم از قالب برمىدارند ، به روح و ريحان مىرسانند يا نُزُل حميم پيش مىآورند ؟ نه انديشه مال ماند در آن حين و نه انديشه مُلك و نه انديشه خويش و فرزند و پيوند . نه به فقر دلتنگى و نه به غنا خرسندى ، فقر و غنا در آن ساعت يكسان است . اى ولىّ من ! سروكار تو با آدمى چند روزى معدود است از آن پس سروكار تو با فرشتگان است . انس با فرشتگان پيدا كن و صفات ايشان كسب كن تا چون به ايشان رسى تو را با ايشان انس باشد . و واى بر كسى كه جز با بشر انس نگرفته باشد كه چه خواهد كرد با ديدار ملائكه ، « يَوْمَ يَرَوْنَ الْمَلائِكَةَ لا بُشْرى يَوْمَئِذٍ لِلْمُجْرِمِينَ » . « 1 » اى ولىّ من ! كار همين است و بس و هرچه جز اين است بيكار . والسلام تمّت بعون الملك اللَّه المنّان .

--> ( 1 ) . امّا روزى كه فرشتگان را مىبينند ، روز بشارت براى مجرمان نخواهد بود ( بلكه روز مجازات وكيفر آنان است ) . سورهء فرقان ، آيهء 22 .