مكتوب 92 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى وليّي في اللَّه و حبيبي الأمير محبّ الدّين الشيخ محمّد عافاه اللَّه و أيّده و قوّاه . خصلتِ وفا امّا بعد ؛ امر خداى و امر آخرت و آنچه از آن باب است از راه عقل و رؤيت معلوم گردد نه از راه حس و شهادت . و چون اين عالَم عالَم شهادت است ظهور و سلطان اين جا محسوسات راست و امور الهيه در بعضى اوقات كه اسباب رقّتِ قلب و انكشاف حجب فراهم مىآيد همچون برق مىدرخشد و باز كه عين بشريّت - بالمعجمه « 1 » - منعقد شود ناپديد مىگردد و لهذا گفته‌اند : « حجابُ اليقينِ خَطَراتٌ » . « 2 » پس ثبات بر سلوك اين راه به معونت مَلَكهء وفا تواند بود و هركس كه خود را اسير تصرف اوقات سازد و هرگاه كه ذوق جليّهء حق بالفعل او را حاضر باشد متابعت آن كند و الّا بازايستد ، صفت آن فريق داشته باشد كه « كُلَّما أَضاءَ لَهُمْ مَشَوْا فِيهِ وَ إِذا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قامُوا » « 3 » و هميشه در مقام تلوّن باشد . پس معلوم شد كه اساس سلوك راه حق بر صفت وفاست ، و نور وفا مستمدّ است از انوار ذات ، و در نهارِ كشف و ليلِ حجاب

--> ( 1 ) . بالمعجمه يعنى كلمهء « عين » را بدون نقطه بخوان . ( 2 ) . پوشش و پردهء يقين ، لحظه‌هاى زودگذر است . ( 3 ) . هر زمان كه ( برق جستن مىكند ، و صفحهء بيابان را ) براى آن‌ها روشن مىسازد ، ( چند گامى ) در پرتوآن راه مىروند ؛ و چون خاموش مىشود ، توقف مىكنند . سورهء بقره ، آيهء 20 .