مكتوب 40 بسم اللَّه الرّحمن الرّحيم مِن عبداللَّه قطب بن محيي إِلى مَنْ إليه . ترس از گناه امّا بعد ؛ سزد كه آدمى ضعيف كه تاب گزيدن مورچه ندارد از عذاب خداى و گزيدن حيّات و عقاربِ دوزخ و شكنجه و داغ آن جهان ، خود را نگاه دارد كه عذاب خداى حق است و سطوت آن از مجرمان مصروف نيست . و اگر آدمى انديشد كه خداى كريم و رحيم است كجا بنده را چنين عذاب كند ، بايد كه بيانديشد كه آنچه حالى خداى با بندهء مجرم كرده كه او را محلّ معصيت خود ساخته و به جفا و نافرمانبردارىِ قيّوم سماوات مبتلا كرده از ابتلا به عذاب كمتر نيست ، بلكه نزد ارباب هِمَم و اهل معرفت اين زيادت است . چنانچه اگر يكى از ايشان را مخيّر سازند ميان عذاب يا ابتلا به معصيت ، عذاب را دوست‌تر دارد از ابتلا به معصيت ، كه بندگانِ حق‌شناس ، معصيت را براى آن كه معصيت است دشمن دارند با قطع نظر از آن كه سبب عذاب مىشود يا نمىشود . چنانچه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم در شأن صُهَيب فرمود : « نِعْمَ الْعَبْدُ صُهَيب لَو لَم يَخفِ اللَّه لَم يَعْصِه » . « 1 » و بنده مستبصر داند كه اگر - والعياذباللَّه - به عذاب جاويد مبتلا شوند اهون است از آن كه به نافرمانى و جفا در كار آفريدگار موصوف گردند . چون خداى تعالى اين خذلان به بنده پسندد

--> ( 1 ) . نيكو بنده‌اى است صهيب ، كه اگر از خدا هم نمىترسيد باز هم او را نافرمانى نمىكرد . شرح‌نهج‌البلاغه ، ج 12 ، ص 150 .