نخستين كه قوانين شريعت است به پيروى صاحب شريعت تحقق يابد و گردن نهادن بر اوامر و نواهى او و بجاى آوردن آنچه پيامبر دستور فرموده است ، و ايمان بدانچه خداوند حكم فرموده و تصديق وعده‌ها و وعيدهاى شارع براى فرمانبرداران و عصيانگران و اميد داشتن ثواب فراوان و مزد نيكو درباره آن‌كه پيروى حق كند و به مولاى خود پناه برد و خواهش تقرب به خداوند سبحان داشته باشد . و همچنين ايمان به ديگر امورى كه پيامبر و اوصيايش - عليهم السلام - ذكر نموده و از طرف خداوند - جلّ و علا - خبر داده‌اند كه مورد رضايت اوست ، مانند تمامى كارهائى كه موجب تقرب فرد بسوى خداست ، از عبادتها و طهارتها و روزه و زكات و حج و جهاد و رفتن به زيارت اعتاب مقدسه و اقرار داشتن به كتابهاى خداوندى و پيامبران و ملائكه‌ى او و وحى و ديگر احكامى كه ازين قبيلند . و همچنين تضرع و زارى بسوى خدا در اجتماعاتى چون جمعه و ديگر جماعات و هنگام ظهور آيات . دومين عبادت ، عبادت ذاتى است و بندگى حكيمانه و فرمانبرى ملكوتى كه مهمترين بخش آن شناخت حق و پس از آن شناخت مقربين و پيامبران و اوصياى پاك اوست و معرفت يافتن بر چگونگى بعثت پيامبران و نزول كتب آسمانى و شناخت نفس انسانى ، و دريافت اينكه پس از معاد آن‌كه به راه معرفت و سداد رفته باشد درشمار ملائكه مقدس درآيد و آن‌كه پيرو هواى نفس بوده و از راه راست منحرف گشته است در زمره حيوانات و شياطين خواهد بود . و همچنين در سلك اين عبادت است شناخت دو معاد روحانى و جسمانى ، و احوال اصناف مردمان در روز قيامت آنچنان‌كه در رموز الهى و نبوى و سخنان و مواعظ اوليايش بتفصيل گفته شده است . و پس از آن پرداختن به اعمال و عباداتى كه بر مبناى اين معارف انجام گيرد و جهت آنها بسوى سه هدف خواهد بود : اول ترك توجه به هرچه جز حق است . و درين راه ياور زهد حقيقى است و پرهيز از هر خاطرى كه بر سالك روى آرد و او را بسوى غيرحق مايل گرداند