هاتف اصفهانى ( وفات 1198 ه . ) سيد احمد هاتف اصفهانى از سادات حسينى است . هاتف در نيمهء اوّل قرن دوازدهم در شهر اصفهان ولادت يافت ، وى از شاعرانى است كه در احياء سبك شاعران قديم مؤثّر بوده است . هاتف در زبان فارسى و عربى و در علم طب دست داشت . ديوان اشعارش كه شامل قصايد و غزليّات و ترجيع‌بند معروف اوست ، چاپ شده است . « * » [ امير المؤمنين حيدر على عالى اعلا ( ع ) ] نسيم صبح عنبر بيز شد بر تودهء غبرا * زمينِ سبز نسرين خيز شد چون گنبد خضرا ز فيض ابر آزارى زمين مرده شد زنده * ز لطف باد نوروزى جهان پير شد برنا صبا پر كرد در گلزار دامان از گل سورى * هوا آكنده در جيب و گريبان عنبر سارا عبير آميخت از گيسوى مشكين سنبل پرچين * گلاب افشاند بر چشم خمارين نرگس شهلا چنار افراخت قد بندگى صبح و كف طاعت * گشود از بهر حاجت پيش دادار جهان آرا پس آنگه در جوانان گلستان كرد نظّاره * نهان از نارون پرسيد كاى پير چمن پيرا چرا گل چاك زد پيراهن ناموس و با بلبل * ميان انجمن دمساز شد با ساغر و مينا نبينى سرو پا برجاى را كازاد خوانندش * كه با اطفال مىرقصد ميان باغ بر يك پا پريشان گيسوى شمشاد و افشان طرّهء سنبل * نه از نامحرمان شرم و نه از بيگانگان پروا به پاسخ نارون گفتش كز اطفال چمن بگذر * كه امروز امّهات از شوق در رقصند با آبا 99

--> ( * ) ديوان هاتف اصفهانى ، به تصحيح وحيد دستگردى ، با مقدمه استاد عباس اقبال آشتيانى ، تهران 1345 ش . )