همگان را به وحدت و يكپارچگى امر فرموده و از جدايى و تفرقه بر حذر داشته‌اند . حال با توجّه به اين كه آن حضرت مىدانستند كه پس خود چه خواهد شد و نسبت به امت كمال شفقت را داشتند و همگان را از تفرقه و جدايى بر حذر داشته‌اند ، آيا مىشود باور كرد كه خودشان راهكارى پيش روى امت قرار نداده و آنان را براى رسيدن به مقصد كه همانا هدايت و رستگارى و نجات در آخرت است ، راهنمايى نكرده باشند ؟ آيا مىشود باور كرد كه آيه مباركهء « وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللَّهِ جَميعًا وَلا تَفَرَّقُوا » « 1 » را تفسير نكرده و مصداق « حبل اللَّه » را كه مراد خداوند متعال است معيّن نكرده باشند ؟ اگر آن حضرت راه را ارائه فرموده و آيهء مباركه را تفسير نموده باشند كه تفسير ايشان نيز وحى الهى است كه فرمود : « وَما يَنْطِقُ عَنِ الْهَوى * إِنْ هُوَ إِلّا وَحْيٌ يُوحى » . « 2 » آيا درست است كه به گفته ديگران گوش دهيم و يا دور خود جمع شده و براى اسلام و مسلمانان از خودمان فكر كنيم ؟ حال اگر ما اهميّت و ضرورت وحدت اسلامى را از سخن گفتن

--> ( 1 ) . سورهء آل عمران : آيهء 103 . ( 2 ) . سورهء نجم : آيات 3 و 4 .